Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-z-domu-dziurdziulewiczowna/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Z domu Dziurdziulewiczówna text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3511.jpg wallpaper, atomicjeep@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3511 Artur Bartels Piosnki i satyry Z domu Dziurdziulewiczówna Dumna mojem pochodzeniem/ Nie ustąpię też nikomu/ Edukacyą i znaczeniem,/ Oraz koligacyą domu./ Nie lepsza pewno odemnie/ Choćby i Radziwiłłówna;/ Jestem, proszę nie kpić ze mnie,/ Z domu Dziurdziulewiczówna./ Ód dzieciństwam nie przywykła/ Do żadnej zgoła roboty,/ Jak to moda Niemkom zwykła,/ Ale strzegłam mojej cnoty;/ I usiłowaniem całem,/ Mojej głowy myślą główną/ Było zostać duszą, ciałem/ Prawą Dziurdziulewiczówną!/ Tatko mój był niesłychanie/ Mądry, i nie koniec na tem,/ Bo raz dał takie śniadanie,/ Że aż został deputatem,/ Mówił do mnie: to rzecz mała,/ Nie dość być deputatówną,/ Trzeba żebyś ton swój miała,/ Jesteś Dziurdziulewiczówną!/ A za tatkiem, moja mama,/ Co mię też bardzo pieściła,/ Jak była rozumna sama,/ Tak mnie też i wyuczyła,/ Żem szlachcianka dawnej daty,/ Księżnom i grafiankom równą,/ Że król Popiel był żonaty/ Z jakąś Dziurdziulewiczówną!/ Miałam lokajczuka Jana,/ Wziętego prosto od sochy,/ I panneczkę, co mi zrana/ Kładła na nogi pończochy./ A i guwernantkę miałam/ Razem z panną marszałkówną,/ Ale uczyć się nie chciałam,/ Będąc Dziurdziulewiczówną!/ Umiem jednak, proszę spytać,/ Rzeczy nie trudne pojęciu,/ Wcale nie źle pisać, czytać,/ I rachować do dziesięciu,/ Nie wiele mi w głowę wpadło,/ Ale mi to wszystko równo,/ Mogę być głupią jak sadło,/ Będąc Dziurdziulewiczówną!/ Po francuzku sobie mówię/ Tak jak i największe panie,/ I choć z kim, to się rozmówię/ I zagram na fortepianie./ Byłam panną niemilczącą,/ Jestem mężatką wymowną,/ A zawsze swój takt mającą,/ Słowem: Dziurdziulewiczowną!/ Co roku na imieniny/ Albo jakie wielkie święto/ Bal u ciocieczki Balbiny/ Albo wuja prezydenta, ---/ To bywało na nich żadna/ W tańcu mnie już nie wyrówna,/ Tylko słychać: jakaż ładna/ Dzisiaj Dziurdziulewiczówna!/ Taka piękna parantela,/ Wszystko gdyby szczury w mące,/ I posag nie bagatela,/ Bo blisko cztery tysiące;/ To też sąsiad za sąsiadem,/ Jak te wyżły wszystko równo,/ Lecą wietrząc tylko stadem/ Za tą Dziurdziulewiczówną?/ Popatrzawszy w lewo, w prawo,/ Wybrałam sobie jednego/ Kawalera z dobrą sławą,/ A przytem i nie biednego./ Żadnych fochów ze mną niema,/ Bo u mnie to rzecz jest główna:/ Męża za łeb zawsze trzyma/ Każda Dziurdziulewiczówna,/ Żyjem z sobą już rok szósty,/ Jest sens w domu i dostatek,/ Mój Ignacy zdrów i tłusty,/ Mamy już pięcioro dziatek./ Po dwunastu dosyć będzie/ Bo ze mnie kobieta słowna,/ Taką każda była wszędzie/ Z domu Dziurdziulewiczówna./ Wiem, że chodzą o mnie gadki,/ Jakobym była złośnicą, ---/ I że te małpy sąsiadki/ Mają mnie za sekutnicę;/ Ale w oczy wszystkie grzeczne,/ A mnie zresztą wszystko równo,/ Niech wiedzą, jak niebezpieczne/ Zajście z Dziurdziulewiczówną!/ Byle w oczy każda grzeczna,/ Ale u mnie rzeczą główną,/ Niech wiedzą, jak niebezpieczna/ Kłótnia z Dziurdziulewiczówną./