Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-warszawa/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Warszawa text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3508.jpg Steampunk spacestation, angeloangelo@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3508 Artur Bartels Piosnki i satyry Warszawa Niedowiarki, czcze umysły,/ Pletą nam rozprawy,/ Że na tamtym brzegu Wisły/ Niema już Warszawy. Że ździczała, jak nie swoja,/ Wszędy chwast i trawy,/ Że nec locus ubi Troja/ Z tej dawnej Warszawy:/ Że o los biednego miasta/ Pełni są obawy,/ Że pleśnią i mchem porasta/ Każden gmach Warszawy. Ale byłem sam, widziałem./ Choć tęskniejsza, łzawa,/ Choć nie taka jak ją znałem,/ Ale jest Warszawa!/ Wszędy ludno, wszędy tłumnie,/ Aż oczom ciekawie./ I król Zygmunt na kolumnie/ Jak dawniej w Warszawie. Nie zgniecona do ostatka,/ Nie Płock to, nie Mława,/ Tem mniej Symbirsk, albo Wiatka,/ Zawsze to Warszawa!/ Czy w powszedni dzień, czy w święta/ Na ulicach wrzawa,/ I choć biedna, choć ściśnięta/ Zawsze to Warszawa! I choć strudzisz twoją stopę/ Do znużenia prawie,/ Zawsze znajdziesz Europę,/ Nie Chiny w Warszawie./ Gdzie nie spojrzeć dziś na twarze,/ Babuleńki żwawe,/ Staruszkowie gawędziarze/ Na całą Warszawę; Krzepkiej młodzi grono liczne/ Na każdej zabawie,/ A kobiety takie śliczne/ Jak zawsze w Warszawie!/ A poczciważ to natura:/ Co krok taniec prawie,/ A tak samo rżną mazura/ Jak dawniej w Warszawie. Choć ją nieraz srodze nęka,/ Uciska dłoń krwawa,/ Łzę uroni, lecz nie stęka/ Poczciwa Warszawa./ To też nie źle sobie żyją,/ Stroją w pióra pawie,/ Jedzą smacznie, tęgo piją,/ Bo jest co w Warszawie; Trudno tam o kęsie chleba/ I o lichej strawie,/ Lecz bogatym czego trzeba/ W rozkosznej Warszawie?/ Czy ci kieszeń tylko starczy/ O to bądź w obawie,/ A wszystkiego ci dostarczy/ Stępkowski w Warszawie. Bo gdzie znajdziesz takie raki,/ I gdzie taka kawa,/ Pieczeń z rożna albo flaki,/ Jakie ma Warszawa?/ Nieraz słyszeć się zdarzyło:/ Plotkarska, ciekawa, ---/ Lecz gdyby plotek nie było/ Byłażby Warszawa? Zawsze jak w cenzurowanym/ Ktoś siedzi na ławie,/ Wyjdzie jak z łaźni skąpanym/ I... cicho w Warszawie./ Choć zabawka ta dla śmiechu/ Smakuje gorzkawie,/ Ale w świecie któż bez grzechu?/ Tembardziej w Warszawie! Niechże się wesoło bawią/ Ku ludzi poprawie,/ Choć tem nigdy nie naprawią/ Nikogo w Warszawie./ Mimo wszelkich wykrzykników/ W moralności sprawie,/ Zawsze swoich zwolenników/ Diabeł miał w Warszawie. Żeby ludzkość była płocha/ Chce, bo sam ciekawy,/ A że ktoś tam w kim się kocha/ Co to dla Warszawy!/ Albo to, że ktoś próżniaczy/ Po dniach całych prawie,/ Tych w rachunkach swoich znaczy/ Bouquerel w Warszawie;/ Jednak z pewnych nieba znaków/ Sto za jeden stawię:/ Za sześć wieków mniej próżniaków/ Będzie już w Warszawie!/ Także nierzadko się zdarza/ Przy nabytej wprawie,/ Rozpoznać typ pieczeniarza/ Zwykłego Warszawie! Gościnności któż nie ceni/ Danej nam łaskawie?/ Ja sam na cudzej pieczeni/ Żyłbym rok w Warszawie./ W teatrze stary Żółkowski/ Wywołuje brawa,/ U nóg ślicznej Modrzejowskiéj/ Calutka Warszawa. Gdy Moniuszko lutnię trzyma,/ Pod ton jego łzawy/ Wzniośle śpiewa Deotyma/ Mieszkańcom Warszawy./ Są odczyty mądrych rzeczy,/ Sztuk pięknych wystawa,/ Słowem nikt mi nie zaprzeczy,/ Że to jest Warszawa. I choć nieraz wszystkich więzi/ Brak wszelkiej ustawy,/ Zdolności w każdej gałęzi/ Znajdziesz wśród Warszawy./ Choć pozornie nietroskliwa,/ Ale w gruncie prawa,/ I na litość się zdobywa/ Najchętniej Warszawa. Zacni ludzie, piękne panie,/ Bez ujmy zabawie/ Rozdają obiady tanie/ Ubogim w Warszawie. I nie jeden siwobrody/ Tułacz w nędzy prawie,/ Znalazł domowe wygody/ I pomoc w Warszawie. A studenci owi biedni,/ Może płaszcz w zastawie,/ Ale mają chleb powszedni/ W tej zacnej Warszawie./ Przebaczasz im, że tańcują/ I stroją jaskrawie,/ Gdy tak robią i tak czują,/ Ludziska w Warszawie! Sam sobie nie zdajesz sprawy/ I znika obawa,/ Bo mówią: niema Warszawy!/ A tu jest Warszawa!/ Jest dobra, jest niespodlona,/ Pracowita, żwawa,/ Ucząca się i uczona/ Słowem jest Warszawa. Szczęść ci Boże, dobrym bytem,/ Szczęść ci dobrą sławą,/ I wytrwaniem w bólu skrytym/ Poczciwa Warszawo./