Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-piosnka-tadeusza/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Piosnka Tadeusza text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3496.jpg Red Bumps Pattern, armadilo60@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3496 Artur Bartels Piosnki i satyry Piosnka Tadeusza Każecie mi śpiewać, muszę,/ Choć nie to mi teraz w głowie,/ Jakiś ciężar gnębi duszę,/ Ciężar co się smutkiem zowie!/ Próżno na siebie przywdziewam/ Strój maskowy, cierpi dusza,/ Ale chcecie, więc zaśpiewam,/ Spiewać będę Tadeusza! Niech ten spiewa, kto szczęśliwy/ Ma na ziemi spiewać komu,/ Niech spiewa komu życzliwy/ Los zapewnił szczęście w domu./ Ja samotny, komuż będę/ Spiewać, w sercu taka susza,/ Ale chcecie, więc usiędę/ I zaspiewam Tadeusza. Tadeusz miał dobrą żonę,/ Której cnota była wianem,/ Miał zagrodę ulubioną/ I szczęśliwy był swym stanem;/ Mały posiew i zbiór mały/ Jedna tylko jabłoń, grusza,/ Krówka, koń i wół to cały/ Był majątek Tadeusza. Rano wstać, dziękując Bogu,/ Pocałować dobrą żonę,/ Pójść na pole, lub do stogu,/ Złożyć sianko zgromadzone;/ Potem zjeść, co żona dała,/ Lecz podjeść aż syta dusza,/ Oto była dola cała/ Ubogiego Tadeusza! Latem kubrak płócienkowy,/ Zimą kożuch pospolity,/ A na święta granatowy,/ Kontusz suty i pas lity;/ Prawdziwie męzka ozdoba,/ Karabela do kontusza,/ Oto cała garderoba/ Poczciwego Tadeusza! Cieszyć się szczęściem bliźniego,/ Cudzą nędzą nie weselić,/ Nic nie chcieć od bogatszego,/ A z biedniejszym się podzielić;/ Kochać kraj, nie cierpieć zdrady/ Taka była polska dusza,/ Taki cel, takie zasady,/ Uczciwego Tadeusza! Czasem pośmiać się, zaspiewać/ Z przyjaciołmi popolować,/ Czasem z żoną się pogniewać,/ Ale w końcu pocałować;/ Nigdy przed głupstwem i dumą,/ Nie uchylić kapelusza,/ Lecz żyć szczerze z kumem, kumą,/ To charakter Tadeusza! Nigdy nie mieć aż do zbytku,/ Ale mieć zawsze do sytu,/ Wszystkiego co do użytku,/ Bez kryształów, aksamitu;/ Nigdy nie wyjść z położenia/ Co człeka do pracy zmusza,/ To były całe marzenia/ Ubogiego Tadeusza!/ Korzystając z dni młodości,/ Kochać bardzo, kochać szczerze,/ A dobrawszy się starości,/ Z Jejmością trzepać pacierze:/ I zachować czerstwość ciała,/ Tak jak czerstwą była dusza,/ To była nadzieja cała,/ Zbyt ufnego Tadeusza! Lecz los srogi nawet tego/ Pozazdrościł mu bogactwa,/ Żona zmarła, Bóg wie z czego,/ Biedny przyszedł do tułactwa;/ Zaniedbał i dom i rolę/ Nie dba czy to deszcz czy susza,/ Bo serce przejmują bole/ Samotnego Tadeusza! Jeżeli mu spiewać każą/ Wszakże spiewa, cóż to znaczy?/ Że wesoły, to się twarzą/ Wesołą jasno tłomaczy,/ Lecz choć wesołość przywdziewa/ Na twarz, oko łza przyprusza/ Odtąd gdy kto smutnie spiewa/ Mówią: śpiewa Tadeusza! Choć to dawno bardzo było,/ Przyjmcie tę opowieść nową!/ A choćby mi się i śniło,/ Przebaczcie, żem podrwił głową/ Co sam miałem, to wam dałem,/ A choć tęskni czegoś dusza/ Kazaliście, zaspiewałem/ Wam piosneczkę Tadeusza!