Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-patryotyzm-tanim-kosztem/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Patryotyzm tanim kosztem text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3495.jpg Webtreats Seamless Blue Cream Photoshop Pattern 3, webtreats@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3495 Artur Bartels Piosnki i satyry Patryotyzm tanim kosztem Kochać kraj zbiorowo,/ Raj ziemski w nim widzieć,/ Ale ryczałtowo/ Wszystkich nienawidzieć,/ Padać na kolana/ Przed wszystkiem, co nasze,/ Śpiewać dana, dana,/ Wielbić z szpérką kaszę,/ Podziwiać natury/ Polskiej wszystkie cudy,/ A z temperatury/ Śnieg, błoto i grudy;/ Nad wiejskim się ludem/ Sercowo rozczulać,/ Dzielić się z nim trudem/ I w karczmie z nim hulać,/ I modlić w kościele,/ I w radzie zasiadać,/ I razem z nim jadać/ Ziemniaki w popiele,/ I znowu w tym stylu/ Piosnka oklepana/ Dylu, dylu, dylu/ Danać moja dana/ Z czasu tylko stratą,/ Bo wypadek rzadki,/ Żeby ów marzyciel/ Ów mecenas ludu/ Wspólnik jego trudu/ I cnót jego czciciel,/ I stróż jego mienia/ Dwa razy przez lato/ Z własnego natchnienia/ Wyszedł za rogatki./ Wszystko zaś co gwarzy/ O tym ludku tkliwie,/ Tylko mu się marzy/ Pięknem w perspektywie./ Bo ani z nim gadał,/ Ani żył z nim społem,/ Ani z nim za stołem/ Kartofli nie jadał,/ Ani z nim nie płakał,/ Ani z nim nie śpiewał,/ Ani w karczmie skakał,/ Ani się z nim gniewał,/ Tylko dla paplania/ Dla szyku też trocha/ I dla przekonania;/ Że coś przecie kocha:/ Za to ma już prawo/ Resztę nienawidzieć/ I w lewo i w prawo/ Ze wszystkiego szydzić,/ Wszystkich z błotem mięszać/ I strącić najniżej,/ A zwłaszcza psy wieszać/ Na tych, co są bliżéj./ W tym samym gdzie mieszka/ Domu, prócz dziedzińców/ Znaleść nieomieszka/ Pietnastu złoczyńców/ Od niecnoty stróża,/ Co chociaż sam z ludu/ Trzyma w steku brudu/ Schody i podwórza,/ Aż do lokatora,/ Co ma kocz i konie,/ Wszystko nędzna zmora/ I wszystko nicponie./ Doktór plaga czysta,/ Aptekarz niezdara,/ Kupiec egoista,/ Żona jędza stara,/ Córki koczkodany,/ A syn, żal się Boże!/ Łotr i łobuz znany/ Z długów wyjść nie może./ A wyjdź na ulicę/ Nie dalej jak w bramę,/ Same bezwstydnice/ Co krok, łotry same,/ Ten kręciel wierutny,/ Tamten brudny chciwiec,/ Ten łgarz absolutny,/ Tamten niegodziwiec,/ A hrabiaż, bo hrabia/ Ten jeden do kata/ W sobie uosabia/ Wszystkie zbrodnie świata./ Z taką mieszaniną/ Złości z egoizmem/ Ludzie u nas słyną/ Swym patryotyzmem./ Dodawszy do tego,/ Że Kraków do Lwowa/ Tyle czuje złego,/ Co Lwów do Krakowa/ Znając Lwów i Kraków/ Myśli człek niekiedy,/ Że nie ma Polaków/ Tylko samojedy,/ Albo wilki w lesie/ Gryzące się wzajem,/ I to Polską zwie się/ I zwać ma się krajem./