Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-lacznik/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Łącznik text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3489.jpg _DSC6806, Ricymar Photography (Thanks to all the fans!!!!)@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3489 Artur Bartels Piosnki i satyry Łącznik Mogą być ludzie na ziemi, / Których łączy przyjaźń stała, / Nie wchodzę w to, Bóg tam z niemi/ Proporcya ich pewnie mała, / Lecz ogółu tych dwunogów, / Opatrzonych złym językiem, / Z łaski niełaskawych Bogów/ Interes zawsze łącznikiem. Na początku świata tego/ (Co obchodził się bezemnie), / Jeden mówił do drugiego: / Bronić się będziem wzajemnie, / Na słabszego zaś napadać/ Z wielkim hałasem i krzykiem, / A co zyszczem wspólnie zjadać, / I to było ich łącznikiem. Pod wpływem takiej zasady/ Wspólnej obrony i zgody, / Porobiły się osady, / Potem miasta i narody, / I okpiwać się zaczęto, / A smutnym tego wynikiem, / Że uważan za rzecz świętą/ Fałsz został ludzi łącznikiem... To też widzisz rzeczy sprzeczne, / Niczem niewytłómaczone, / To małżeństwa niedorzeczne, / To przyjaźnie źle sklejone, / Dziwna jakaś mięszanina/ Jak ciepłej zupy z chłodnikiem, / A zawsze temu przyczyna/ Jakiś interes łącznikiem. Poszli się łączyć na siebie, / Dowodzą nam tego dzieje, / W zaszłej niekiedy potrzebie/ Z najuczciwszymi złodzieje: / Widziano Niemca z Polakiem, / Nawet Francuza z Anglikiem, / Co już wyraźnym jest znakiem, / Że zysk jest ludzi łącznikiem. Patrz ta kokotka paryzka, / To szczęście pana hrabiego, / Zawsze przy nim, zawsze zblizka, / Zakochana w bródce jego. / Od lat trzech po nasze czasy/ Stosuneczków nie ma z nikim: / Hotel w Neuilly albo Passy/ Jest tej czułości łącznikiem. Z brudnym żydem tego pana/ Jakiż stopień zażyłości? / Czemuż u tego kapcana/ Po dniach całych prawie gości? --- / Rzecz jest jasna: żyd bogaty, / Pan ostatnim rozrzutnikiem, / Więc oberznięte dukaty/ Są ich przyjaźni łącznikiem. Chcąc dociec związku ścisłego, / Który nie rzadko się zdarza, / Z głupim człeka rozumnego, / Albo z wesołym nudziarza, / Dojdziesz zawsze: jakiś nosek/ Nóżka z zgrabniutkim bucikiem, / Ładne oczy, dzwięczny głosek/ Jest tej przyjaźni łącznikiem. Związek biednego z bogatym, / Ta ich częsta przyjaźń tkliwa/ Zawsze zasadza się na tem: / Jeden drugiego okpiwa. / Bogaty golca się boi, / Sam bowiem jest nikczemnikiem, / Golec bogatego doi, / I to całym ich łącznikiem. Jednym lub więcej tysiącem/ Biorę się połączyć z sobą/ Osła z człowiekiem myślącym, / Trzpiota z poważną osobą, / Dwóch synowców z głuchą ciotką, / Lutra z księdzem kanonikiem, / A nawet djabła z dewotką, / Bo pieniądz wszystkich łącznikiem.