Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-kazden-wiek-ma-pieknosc-swoja/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Każden wiek ma piękność swoją text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3486.jpg Single Leaf in the Reflecting Pond, KimCarpenter NJ@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3486 Artur Bartels Piosnki i satyry Każden wiek ma piękność swoją Patrz na dziecie to ładniutkie,/ Niemowlę na matki ręku,/ Na te rączęta pulchniutkie/ Całe w dołkach pełnych wdzięku,/ Na te oczy, w których życie/ Tak przyświeca jasno, miło,/ I uśmieszek, który dziécię/ Zda się z nieba zachwyciło./ A wnet pojmiesz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją./ Patrz na tych dzieciaków grono,/ Co się bawi tak wesoło/ Depcząc tę łączkę zieloną./ Usłaną kwieciem wokoło;/ U każdego śmiech na twarzy,/ W ustach, w oczach i w okrzyku/ Zdobycz tam dla stu malarzy/ Na tym niewielkim trawniku./ I zanucisz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/ Widzisz to rodzeństwa dwoje:/ Od nauki w chwile wolne,/ Jasiek opowiada swoje/ Siostrze prace, figle szkolne;/ Zochna śmieje się tak szczerze/ A o takie bzdurstwa pyta,/ Że śmiech pusty człeka bierze,/ Że cię coś za serce chwyta,/ I powtarzasz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją./ Spojrzyj, teraz zakochani/ Ona w Stachu, on w Antosi,/ Staś napisał wierszyk dla niéj,/ On Antosię wierszem głosi./ Wierszyki Stasia i jego/ Nic nie warte, lecz oboje/ Tak są pełni szczęścia tego,/ Tak szczęśliwych widzisz dwoje,/ Że znów śpiewasz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/ Potem widzę ją mężatką/ A i jego już żonatym,/ On tatusiem, ona matką,/ Miłość życiem ich i światem,/ Jaś z Antosią, Zosia z Stachem/ Młodzi, piękni i weseli,/ Pod gościnnym ojców dachem/ Zbierają się co niedzieli/ Czynem śpiewać zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/ Dalej widzim ich znów razem:/ Gdyby dąb każden mężczyzna,/ Ale w czuprynach zarazem/ Znacznie prześwieca siwizna;/ Imościulki (jeśli zgadnę)/ Liczą dobrze za trzydzieści,/ Ale hoże, nie przesadne/ Mają cały wdzięk niewieści;/ Sercem nucą zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/ Lecz cóż widzę? z dwóch par jedna/ Wspólne losy tylko dzieli,/ Wdowiec smutny, wdowa biedna/ Z ruin domu ocaleli;/ Brat i siostra znowu razem,/ Ubieleni wieku szronem,/ Żyją przeszłości obrazem/ W domostwie osieroconem;/ Jednak powtórz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/ Bo jaka to jasność czoła/ Tych staruszków, i pogoda,/ Jaki spokój, a dokoła/ Jaka zacność, jaka zgoda,/ Zgoda z wolą wyższą Boga/ I z prawami konieczności,/ Jaka pewność w obu błoga/ Lepszej za grobem przyszłości,/ Że powtórzysz zwrotkę moją:/ Każden wiek ma piękność swoją!/