Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-kabala/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Kabała text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3484.jpg Remunerada..., Cadinho@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3484 Artur Bartels Piosnki i satyry Kabała Najzacniejsza, kochana, poczciwa kabało, / Najniewinniejszych zabaw i rozrywek wzorze, / Tyś chwil moich samotnych towarzyszką stałą --- / I że cię bardzo kocham, któż się dziwić może! --- / Ty mię zawsze ratujesz od nudnej rozmowy, / I towarzystwa bliźnich moich ciężko nudnych, / Od czczych plotek, i brzęku złośliwej obmowy, / Pod postacią facecyj płaskich, często brudnych. Kładąc cię, własnym myślom swobodnie oddany, / Bujam sobie roskosznie w fantazyi dziedzinie; / I czy żyję z przeszłością, czy przyszłości plany/ Rozwijam, teraźniejszość nieznacznie mi płynie/ Bez tych nieznośnych targań, któremi nas budzi/ Głupstwo, co chwila wyszłe z ust kochanej braci; / A głupstwo tem przykrzejsze, że nietylko nudzi, / Lecz najmniejszą, korzyścią czasu nie opłaci. Co mi naprzykład z tego, że mi jakaś dama, / Po raz setny opowie czyny wiekopomne/ I cnoty nieboszczyka swojego Adama, / O których w dziesięć minut najpewniej zapomnę, / Ile, że o tem nawet nikt z znajomych jego/ Nie pamięta, bo raczej powszechne jest zdanie, / Że to był człek rozumu nader powszedniego, / A i cnoty zażywał dość umiarkowanie. / Albo, że po raz tysiąc osiemdziesiąt wtóry, / Opisze swojej Józi naprzód urodzenie/ W A.... --- potem wszystko, co ten cud natury/ Zrobił, zdziałał i stworzył na świata zdumienie, / Tu, i na Monte Pincio, tam i w świecie całym, / A zawsze: ja i Józia, my z Józią we dwoje..../ To wszystko powiedziane owym tonem śmiałym, / Który znaczy: «Słuchajcie, bo to dzieło moje!.... » Ty mię także uwalniasz, kochany pasyansie, / Od słuchania szanownych naszych myślicieli, / Którzy się po beziku, albo preferansie, / Wzajemnie tem traktują, co gdzie usłyszeli, / Albo co który widział; otóż zbiór ciekawy/ Uwag, twierdzeń, dowodzeń zdań najopatrzniejszych, / Niedoczytanych nowin, z czego znów rozprawy, / W kwestyach dla ich umysłu najniedostępniejszych. Ludzie co nie rozróżnią walca od sonaty, / O metodzie śpiewaczki rezonują śmiało; / W jednym kącie zebrane same dyplomaty, / W drugim reformatorzy, których też nie mało; / Wprawdzie żaden nie słucha, bo wszyscy gadają, / Ale z ruchów, postawy każdego widocznie/ Wnieść można o tych panach, że się wszyscy mają/ Mało za kompetentnych.... każden za wyrocznię. I słusznie, wszak marszałków samych masz już pięciu, / Nie jeden był podsędkiem, dwóch kuratorami/ Szkół jakichś, a choć trudno cokolwiek pojęciu, / Jak się kraj mógł obchodzić takimi osłami, / Zawsze to matedory, licząc prezydenta, / Którego i dziś jeszcze poważane zdanie, / I którego dowodzi figurka nadęta, / Że sam się za mądrego ma też niesłychanie. / Nie maż prawa stentoru podnieść w każdym razie, / Gdzie idzie o zbadanie wszech rzeczy przyczyny, / Sztabs-rotmistrz co przesłużył lat sześć na Kaukazie, / Alboteż nauczyciel niższych klas łaciny, / Profesorem dziś zwany? --- cognoscere rerum/ Causas, tak im jest łatwo, jak pod dobrą porą/ Wypić pół kwarty wódki po flakach z imbierem, / Lub bigosu z kapustą połknąć misę sporą. To też tutaj dowodzą, że Paweł z Feliksem/ Są łotrami, jak mało na świecie szerokim, / Tam dalej znowu Pawła zrobiono fenixem/ Cnót wszystkich, a Feliksa ledwie nie prorokiem, / Tu o pani X. mowa, że rzadko jest dama/ Więcej cnotą, nauką i rozumem głośna; / Zaledwieś w drugą stronę zwrócił się, taż sama/ Jest baba zła, kapryśna, głupia i nieznośna. Pasyans mój układając, nic tego nie słyszę, / A choć słyszę nie słucham, nawet gdy jest mowa/ Bo Masia o Ignasiu do Monisi pisze, / I jak się Ewelinka wśród tego zachowa. / A jeśli mi się zdarzy dołożyć uwagi/ Gdy mowa jest o kwiatkach trzech przy kapeluszu, / To w istocie dlatego, że rzecz takiej wagi, / Nie może być puszczona przecie mimo uszu. Dzięki Tobie pasyansie, gdy nasze babule/ Po spowiedzi, komunji, trzech mszach i nieszporze, / Pokrzepione na duchu, seraficznie, czule, / Oszczekują się wzajem w chrześciańskiej pokorze, / Ja nie wchodząc bynajmniej w rozbiór rzeczy całéj, / Równie mało ciekawy, jak krytyk nieskory, / Podziwiam tylko szczerze pożytek niemały, / Jaki przynoszą spowiedź, trzy msze i nieszpory A nadto w głębi duszy cieszę się najszczerzej, / Że ludzie tak umieją kochać się i bawić/ Niewinnie, niezłośliwie, zacnie, w dobrej wierze, / Że tak właśnie potrzeba Pana Boga chwalić; / Że tak dobrze pojmują tę miłość bliźniego, / Pierwszą jak sami twierdzą chrześciaństwa zasadę, / A że sam ją inaczej rozumiem, dla tego/ Nic nie mówię, poziewam.... i kabałę kładę.