Bartels, Artur 2014-10-28 1956 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Marta Niedziałkowska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bartels-piosnki-i-satyry-idealy/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Artur Bartels zm. 1885 Artur Bartels, Piosnki i satyry, Kraków 1888 http://pl.wikisource.org/wiki/Piosnki_i_satyry Wiersz Romantyzm Liryka Ideały text L 0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3482.jpg FREE texture mi4.1, \uf8ff JoesSistah@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3482 Artur Bartels Piosnki i satyry Ideały Dwie młode panienki w ogródku siedziały, / I tak szepcząc zcicha z sobą rozmawiały: / Maryniu kochana, powiedz mi tak szczerze, / Jak szczerze odmawiasz codziennie pacierze, / Jakie twe marzenia o szczęsnej przyszłości, / O przyszłym kochanku, o przyszłej miłości, / O tym, kto zawłada uczuciem twem całem, / I kto jest nareszcie twoim ideałem! Ideał mój, Zosiu, jest piękny i młody/ Blondyn, oczu jasnych, z wąsikiem bez brody, / Skromniutki w układzie, w obec mnie nieśmiały/ A tylko w zdarzeniu dumny i zuchwały, --- / Czuły, dźwięcznym głosem i oka wymową/ Świadczący, że miłość dlań rzeczą jest nową, / Uczuciem pod wpływem mych uczuć dojrzałem../ Taki tylko może być mym ideałem. / A ja znów inaczej, kochana Marylko, / Wprawdzie i ja także chcę młodego tylko, / Ale nie blondyna, ja brunetów wolę, / Lecz marzę bruneta o spokojnem czole, / O duszy ognistej, zarównie czułego, / Jak pełnego życia, oraz namiętnego, / Którego by miłość ciągłym była szałem, / Taki mem marzeniem, taki ideałem. / Gdzież mieszkać ty pragniesz? Na wsi. --- A ja w mieście, / Ale tylko dużem; w Paryżu, a wreszcie/ Choćby i w Warszawie, byle teatr, bale, / Spacery, zabawy.... Wsi nie lubię wcale! / --- Ja zabaw nie pragnę, dla mnie dość schronienia, / I tej ciszy wiejskiej pełnej upojenia, / Wśród cudnej natury, pod niebem wspaniałem, / Byle obok niego, --- byle z ideałem! / W lat piętnaście potem panienki widziałem, / Każdę poosobno z swoim ideałem. / Ideał Maryni łysy jak kolano, / Kłócił się z małżonką, że go budzi rano; / Zosi zaś ideał krótki i brzuchaty/ Gderał, że nie w porę dała mu herbaty, / Ona go nawzajem nazwała cymbałem. / Trudna to doprawdy rzecz być ideałem!