Baczyński, Krzysztof Kamil Wizerunek Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-wizerunek Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3265201643_5c017d0bb9_o.jpg Coated, OakleyOriginals, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4215 Poezja DCC 1DTP 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Wizerunek Stać nieruchomy u gruzów,/ tak usta zaciskać skrzepłe/ i oczu otworzyć ni zamknąć,/ gdy szyby drgające ciepła/ płyną mijając czas./ Stać jak pomnik, jak lew,/ który w kamieniu zamknięty/ ramiona przybite snem/ na niebie prostuje na próżno./ I pył osiada z wolna/ jak futro szare powietrza,/ nawet powiekom nakłada/ kaptury czarnych kwiatów./ Stoisz u okna. Za oknem/ armaty dudniąc jadą/ i w śmierci otwartym okiem/ mierzysz, jak będą głębokie/ otchłanie w dół./ Jak sięgnąć --- step wypalony./ Trawy sczerniałe mówią/ o tych pochodach i mówią,/ że w tryskającym powietrzu/ jest wypukłość i głębia,/ i lot przywiązany gołębia,/ i wolny jaskółek lot. ŻałobaWiesz, że cię tak postawiono,/ aby już szły bez końca/ przez ciebie czarne pochody/ spalonych jak węgiel ciał./ I wiesz, i po głosie umiesz/ twarze spalone zrozumieć,/ choć ani ust, ani oczu,/ ni ciała spocznienia nocą,/ ani rozprysły dom. Śmierć, ModlitwaTakim różańcem, gdzie głowy/ są paciorkami modlitw,/ a krzyżem --- krzyże nad grobem,/ głazem, czekaniem się modlisz ---/ nad dniem nieostatnim snu. I wtedy zieleń poczyna/ w małych pręcikach traw;/ widzisz, jak mrówcze ziarna/ sypią grobowiec czy dom./ O! Wtedy jesteś znów człowiek/ po śmierć zaprzedany snom,/ po śmierć pod kopułą powiek/ wznoszący na gruzach dom. 12 luty 1942 r.