Baczyński, Krzysztof Kamil Wigilia Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-wigilia Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol Poezja https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7213.jpg Harvey Elis (1852-1904), Plakat Bożonarodzeniowy Poster (1898), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7213/ DCC 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Wigilia Matce Śmierć, SenI zbudzili go nagle. Był to głos z daleka./ Umarłego lat tyle któż to zbudził z Boga/ jak ze snu, by jak kropla ciążył znów ku ziemi/ i cierpieniem, co myślą żywego człowieka,/ jak ciałem okrył i sprowadził w dół? Już opadał. Mgła nisko. Obłok śniegu w dole./ Od światła oderwany, w czarnoksięskim kole,/ w kole głosu wirował, aż usłyszał z bliska,/ jak go nazwała po imieniu. Śliska/ ulica w śniegu nikła. Grajek zginał piłę/ i cienki głos przeszywał i oddalał czas ---/ jak w tamten wieczór śmierci. Już był u tych okien./ Stół biały, wigilijny, posypany mrokiem/ i ona tam samotna. Płomień śniegu gasł/ od chłodu, który przyniósł, i powiew westchnienia/ zatrzepotał, i stanął znów u jej ramienia/ jak w tamten wieczór śmierci. «Mój miły --- mówiła ---/ oto samotność moja, łzy i tych łez siła,/ co cię do mnie prowadzi». Pytał ciężko: «Co,/ co mi każe powracać w ołowiane dno,/ na samo dno milczenia, na ziemię, w popioły?»/ «O miły, ukochany --- mówiła; wspomniała: ---/ Ty duch, ty nie pamiętasz o cierpieniu ciała./ Już nie ma naszych synów. Krew ich wsiąka w śnieg./ Możeś widział ty serca ich na ulic bruku,/ możeś widział schodzących na umarły brzeg,/ a może roztrzaskaną matki siwą głowę?/ Dzisiaj przyszła godzina, zabierz serce moje,/ obroń mnie, od dotknięcia ich jakeś mnie bronił». SamobójstwoPokój spełniał się świtem. Na ulicy dzwonił/ dzwonek u małych sanek. Ciemni, trzej, schyleni,/ długo szukali w szafie. Jeden złożył dłoń/ na jej ramieniu sztywnym. Wtedy się ukosem/ obsunęła powoli; brzask jej zwilżył włosy/ i strumyk chłodnej ciszy popłynął przez skroń./ Zamilkli. Ona była z nim, daleko, chyba/ dalej niż każda miłość. Ostry szron na szybach/ skrzył się. Ruszyli z wolna, lęk ich biały zmroził/ i czarny krzyż ze ściany jak milczenie --- groził./ Było wysoko, cicho jak w kościele. 9 VIII 1942 r.