Baczyński, Krzysztof Kamil W żalu najczystszym Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-w-zalu-najczystszym Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/8475735129_32413cdf26_k.jpg the morning coffee, Thomas Leth-Olsen, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4219 Krzysztof Kamil Baczyński W żalu najczystszym O, dziecko smutne, o ty zagubiony/ w żalu najczystszym za wrót niedomknięciem,/ którędy by duch przewiał natchnionym cyklonem/ i wiarę święcił. Ty gdzie odjeżdżasz, coś aniołów widział/ w ludziach znużonych, co szli nad strumieniem,/ i już odbicia ich ujrzałeś światłem,/ gdy były cieniem? Gdzie chciałeś wyczuć pod dłonią kształt lawy,/ która by w gemmygemma --- kamień szlachetny udekorowany reliefem. zastygała zwycięstw?/ Czy gdzie się bunt nie z ognia, a z małości stawał,/ a z pieśni --- wyciem? NiewolaCzy gdzie się wolność stawała skuwaniem/ w imię powstałych, którzy kładli nowe/ kajdany, a znużeni nad wiarą czuwaniem,/ spadli jak głowy? Czyś ty nie widział, że w słabości wokół/ nikt nie dopatrzył do końca przeznaczeń/ i że za mały, by stanąć na cokół,/ wojownik płacze? MądrośćA wiesz, że mędrców i magów spełnienia/ to niebo było czynione przez człeka,/ by trwał dla celu, szedł jak idzie --- cieniem,/ czekał jak czeka? I wiesz, co miłość --- jeśli tylko sobie?/ PrzemocCo znaczy przemoc, jeśli tylko zemstą/ za krzywdy, których nie wydrze i spowiedź,/ aż staną klęską. O, dziecko smutne, ty nie dopełnione/ człowiekiem --- jakby nie spełnione życiem./ Cóż to rzeźbienie, jeśli tylko w marmur/ marmuru ryciem? Cóż to pod snami jak pod palcem czułym/ znajdziesz, gdyś człowiek przez ciało i ruchy,/ kiedy cię smutkiem w kamieniu wykuły/ najczystsze duchy? Nie płacz i pojmij prawo, które mija,/ i pojmij sen, a tając pojmowanie, uczyń/ żywy grom w głazie jak ręka niczyja,/ co żyjąc --- uczy. 21 III 1942