Baczyński, Krzysztof Kamil Ugory Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ugory Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4935187263_cf4839e9db_o.jpg Good Morning Sunshine, Thomas & Dianne Jones, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4208 Poezja DCC 1DTP 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Ugory Gwiazdo moja poranna --- przebijasz mi czoło,/ abym mógł dzień zobaczyć, który w okna bucha/ rozpalonym potokiem. Nad nim światła gołąb,/ a w nim żelaza gorycz i czasu posucha./ Otom ja, ziemia skwarna, po tabunach dzikich/ ziejąca jenojeno (daw.) --- tylko. --- siarką i dymiąca grozą,/ gdzie dogasają z wolna ciała wojowników,/ a nad nią niebo z ognia, jakby ręką bożą/ przekreślone i tylko w nim obłoki-struny/ i błyskające bramy czy ciche pioruny./ I leżą tak odłogiem, Kobietai jeno mi dane/ małe ciało kobiece, a w nim dusza ptaka,/ która wyrasta na mnie lirą albo dzbanem,/ lub jak dymiącej sprawy ludzkiej dłonią skrycie/ jest na powłoce martwej --- mej pamięci życiem./ I tak się poję przez nią. O wyschnięte rzeki!/ Przy drogach żaby suche jak gałązki ścięte/ i do wzroku przyrosłe przekłuły powieki/ pękniętych serc skorupy, co nie wzejdą dźwiękiem./ To tłumy rozbawione ich światłem i trwogą/ i odważne, bo liczne, roztarły je nogą. O! Nie opłaczę serca mej ziemi namiętnej,/ tych skarg waszych jak dymy idące w obłoki,/ tych waszych snów-gałęzi, co jak niebo piękne,/ tych, co w żalu żegnałem czarne od posoki./ O! Nie wypowie lira duszy krwią napięta,/ bo choć jest wszechobjęciem, wszechmęką --- nie święta,/ bo pokalana jednym nienawiści słowem/ i jedną skargą ścięta w krzyże purpurowe,/ które na plecach nosić w milczeniu przez wieki/ i nim je wypowiedzieć --- stać się pierw człowiekiem. Ale ja czuję niebo, co mi do ust schodzi/ jak chleb ognistych czynów, i pieśni jak liście/ szumiące od aniołów i pełne narodzin/ duchów strzelistych jakby świerków słupy złote,/ i kilka czuję serc, co są jak w ziemi młoty/ przed wiekiem zakopane, które z wolna rusza/ opór korzeni prężnych, w których czeka dusza./ Ale ja czuję pieśni, co ledwo się pyłem/ traw złotych poczynają w rozrąbanej ziemi,/ i słyszę, gdy powstają rycerze przez siłę/ i przez światło. Od blasku jeszcze stoją niemi,/ jeszcze palce prostują jak łodyżki młode/ i widzą świat przez ciepło jak przez drżącą wodę,/ jeszcze im puch porasta na kitach czaprakówczaprak --- tkanina umieszczana pod końskim siodłem.,/ a już się palce w wietrze dziesiątkami ptaków/ rozfruwają po niebie i zgarniają przestrzeń/ i dudni rozwiązane jak supeł powietrze,/ i dudni, choć szkielety krzyżów jeszcze gniotą. CierpienieOto, gwiazdo poranna, czuję łuny młotów./ O gwiazdo! Jeśli nawet w twym blasku mi zasnąć,/ ja czuję: te płomienie ból zrodził. Nie zgasną. 28 V 42 r.