Baczyński, Krzysztof Kamil U niebios rozkwitających Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-u-niebios-rozkwitajacych Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/210037010_273bdce2bb_o.jpg Morning Alarm, Micky**, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4209 Poezja DCC.WL-D1 3MP Krzysztof Kamil Baczyński U niebios rozkwitających Młody dąb jak woda w górę/ tryska. Ptaków jasne koła./ Dotykalna dłoń anioła/ dzieli chmurę. Wąski strumień, wąż roślinny,/ ziemię jeszcze raz obejmie,/ czas jak obraz z nieba zdejmie,/ taki płynny. Dzbany mleka --- ciała żywe/ jakże krzepko łączy w owoc/ strop wysoki ponad głową,/ chóry lasów tkliwe. Dana ci ta glina giętka,/ oczy z ognia i rozumne/ i jak pług dzieląca ręka;/ posąg sczynisz nią czy trumnę? W blasku cały postawiony,/ nim rozróżnisz blask wszechrzeczy,/ z mdłegomdły (daw.) --- słaby. ciała cię uleczy/ nienawistny, przesądzony. A mieć ciało, duszę jako/ słup żelaza --- to nie znaczy/ przejść jak po szkle --- po rozpaczy,/ ale niebo unieść ptakom, ale dom unosić w górę:/ mrówczy dom i ludzki kościół,/ nazwać wreszcie czas miłością,/ dosiąść chmurę. PracaWtedyś ziemi pobratany,/ kiedy trud największy wzniesiesz,/ gdy choć jedno drzewo w lesie/ nie odcięte, zbudowane. Jakąż w ptaków czas, na gody/ szatę włożyć? Może z gwiazdy?/ Jakiż uśmiech, a przyjazny?/ Czapkę chyba z drzew i wody? A my mali tacy, dumni/ u tych niebios pełnych liści,/ u tych świateł. W nienawiści/ na cokole smutnej trumny. Krew, AniołA my tacy we krwi cali,/ wciąż bez wstydu --- boskie dzieci./ O, niech anioł nie uleci,/ nimśmy jeszcze tacy mali. dn. 30 V 42 r.