Baczyński, Krzysztof Kamil [Śnieg jak wieko żelazne...] Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-snieg-jak-wieko-zelazne http://polona.pl/item/26358515/6/ Krzysztof Kamil Baczyński, 1942, 1943, 1944 (rękopis autora). Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-06-30 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Śnieg jak wieko żelazne...] Śnieg jak wieko żelazne na oczy opadnie./ O! wy bracia w milczeniu moi --- niedorośli./ I Bóg mnie nie przypomni, ani mnie odgadnie/ z nagrobka przechodzący, aż w tysiącznej wiośnie/ może dłoń jakaś biała odgarnie ciemności/ i będzie to prawdziwy czas, czas tej miłości,/ której u was nie znałem. Maska, Zaświaty, Pamięć, Czas, Bóg, NieboBóg --- tak sobie marzę ---/ w błękicie lotnym nieba wyrysował twarze/ naszym cierpieniem, niby maski jasne,/ które przymierza tym, tym zapomnianym/ czasem podobne rysom, a czasem za ciasne,/ aż trafi --- wtedy krwawe zasklepiają rany/ i taka błogość nieba osiada w błękicie,/ że wraca czas zbłądzony, choć nie wraca życie. Znacie wy, znacie te organów knieje/ co wyrastają niby skał mocarny obryw/ nawet tutaj na ziemi? --- To są te nadzieje./ Jeśli w popiele zgrzebnym taki blask podobny/ bożym chyba zamysłem przed oczy się jawi ---/ nic są te ciemne ciała, które zbrodnia trawi,/ nic są te dymy czarne, ta kurzawy ciemność./ To wszystko nic. I żadna trumna nadaremno. Bóg, Światło, Woda, CzasBóg tchnął jasność. On mocą łagodnego wiosła/ pchnął fale burz tajemnych i lawy stuleci,/ i co woda pobrała --- to woda odniosła./ On świecił nad tą wodą i jak zawsze --- świeci./ Śmierć, Zima, GróbŚnieg jak wieko żelazne na oczy opadnie;/ popiół zostanie z żarów miłości i gniewu,/ a na ziemi dalekiej żaden czas nie zgadnie,/ jak rośnie niewidzialnie łask wszelakich drzewo. 22 listopada 1942