Baczyński, Krzysztof Kamil Sen Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-sen Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-02-02 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/11259763955_a4fc7f94cb_k.jpg nightmare with ikea, Jenny Ondioline, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4255 Poezja DCC.WL-D1 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Sen (Sny. I) 1 SenSen supły płaskie/ najpierw szeleścił jak oset,/ aż wykluł niedźwiedzia czy wilka./ Wilk był tobą, szedł bosy/ przez drogę zadymioną jak szkło,/ drogę dłużącą przez usta./ Zresztą/ wzbierało już i szło,/ szło zewsząd,/ przez krzywe, wypukłe lustra:/ jakieś krucjaty przeciw słońcu. 2 Schody kręte, a trumna w dole maleńka./ Huczało echo --- kopuła --- pękaty bęben./ PogrzebDom rósł w śmierć czarnym dębem,/ gdzie kornik żerujący na dźwiękach./ Szło się długo przy świeczce w dół/ wśród płaczu drżącego w ustach./ Na dole rozdęta sień/ ziała cieniami --- pusta./ Padał deszcz, czarni ludzie za bramą./ Karawan, który czekał, w lęku okrzepł./ Mały chłopiec w koszuli, wołałem: «Mamo!»/ Kondukt ruszał. Był to mój własny pogrzeb. 3 Już był najwyższy czas,/ znaki na niebie rosły/ i ludzie w szatach z miedzi/ szeptali przylegając do gwiazd,/ palcami niebo rysując wołali: «Jedzie!»/ A tam/ namnożyło się zodiaków, wielkich niedźwiedzic/ i zabawek sypiących z nieba./ Prosiłem: «Powiedzcie!» Na próżno/ uciekali mrowiskiem splątani w kłąb./ Zasypany po szyję w trociny,/ zostałem sam,/ już było za późno. 4 A potem jeszcze pola jak pokład/ schły pod niebem martwym./ Była droga czarna, namokła,/ była droga kół czarnych,/ manifesty rozwieszone na chmurach./ To świt/ już ---/ srebrny palec katedry wytknął kurantkurant --- umieszczony w zegarze mechanizm odgrywający melodię./ ostry jak nóż:/ awemaria. szpital, 20 IV 1941