Baczyński, Krzysztof Kamil Przypowieść Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-przypowiesc Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-02-02 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5810163712_53996cbd0a_o.jpg Clouds, theaucitron, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4250 Poezja DCC 1DTP 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Przypowieść Matce Bóg, StworzeniePan Bóg uśmiechnął się i wtedy powstała ziemia,/ podobna do jabłka złotego i do zwierciadła przemian./ Po niej powoli się sączą zwierząt dojrzałe krople/ wstępując z wód w powietrza --- drgające srebrem --- stopnie./ A śpiew najcichszego z ptaków zamienia się w miękki obłok/ i wtedy powstają chmury do ziemi i gwiazd podobne./ Więc knieje do mórz przychodzą i kładą włosy na wodę/ i wtedy fale się barwią na kolor dojrzałej jagody./ Światło przenika do ziemi, a ziemia blask przygarnia;/ bory wrastają w powietrze, powietrze od lasów --- czarne./ Zwierzęta wnikają w korę, a kora porasta życie/ i niewidzialne, w przestrzeni, wiruje ziemi odbicie./ Wtedy są wszystkie kolory, każdy od innych różny,/ które są wszystkie te same pod szklaną kopułą próżni./ Kondycja ludzka I zafrasował sięzafrasować się (daw.) --- zmartwić się. Bóg, że sam swych dzieł nie ogarnie,/ więc cisza złożyła się w fałdy, a światło stało się czarne/ i z ciężkich kowadeł gór rosły łodygi ogniste,/ a gromy w wysiłku kuły zmarszczone w groźnym namyśle,/ aż się wykrzesał z kuźni pod niebo od huku białe/ z chmur i ziemi ulany --- człowiek ciemny i mały. Teraz uśmiechnął się Bóg i we śnie znużony oniemiał,/ i do dziś błądzi wśród grozy człowiek ciemny jak ziemia. dn. 14 XI 1941 r.