Baczyński, Krzysztof Kamil Poległym Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-poleglym Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-02-02 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Poległym Noc, Grób, StrachNocą, gdy ciemność jest jak zwierzę czarne,/ stoi cisza jak lęku drgający biały słup./ I żyła śmierci bije: na marne --- drży --- na marne,/ a rano znów się potknę o rozkopany grób. A dniem stół pusty stoi, zabrakło na nim rąk,/ które by razem ze mną wznosiły kruchą sieć,/ a uporczywe twarze i ciała wokół siedzą,/ jak gdyby tu przykute miłości mroczną wiedzą,/ i głos na ścianach osiadł jak szron i dzwoni: «Leć!» I każą mi: «Zapomnij!» Więc ręce ciężkie włożyć/ w ciężarny ołów gliny i pracy toczyć głaz,/ więc jeszcze dzień obrócić, jak mokry piach wyłożyć,/ odetchnąć jeszcze śmiercią i jeszcze, jeszcze raz. A potem znowu noc i słuchać długo trzeba,/ jak schodów trzask się wznosi, jak dławi płótno czarne,/ a w szyby śniegu bicz: «Na marne --- drży --- na marne!»/ I życie w gardle tkwi jak ostry kamień chleba,/ i czuję was w ciemności bez ziemi i bez nieba. Walka, ŚmierćI wtedy trzeba wierzyć, i każą mi: «Zapomnij!»/ I trzeba martwą broń zamienić w krzyż i płomień.../ Ulice moich dróg są wszystkie w górę --- strome,/ i cienka struga krwi jak lont się spala --- do mnie. Żelazna miłość --- tak --- wybuchło, zgasło, starło,/ pozostał tępy mus, co w pięści tkwi jak gwóźdź./ Zapomnieć teraz, zdrętwieć, milczeniem tak się struć,/ żeby mi pisklę ognia na dłoni nie umarło. Śmierć, GróbOdeszli. Noc po nocy. Coraz to krzyk za gardło/ i tylko cisza po nich i dzwoni śniegu słup,/ ale się głupie ciało jak ciężki pień uparło,/ choć rano --- ktoś się potknie o mój dymiący grób. 6 stycznia 1944