Baczyński, Krzysztof Kamil Pokolenie (Wiatr drzewa spienia) Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-pokolenie Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Pokolenie (Wiatr drzewa spienia...) NaturaWiatr drzewa spienia. Ziemia dojrzała./ Kłosy brzuch ciężki w górę unoszą/ i tylko chmury --- palcom czy włosom/ podobne --- suną drapieżnie w mrok. ŚmierćZiemia owoców pełna po brzegi/ kipi sytością jak wielka misa./ Tylko ze świerków na polu zwisa/ głowa obcięta strasząc jak krzyk. Kwiaty to krople miodu --- tryskają/ ściśnięte ziemią, co tak nabrzmiała,/ pod tym jak korzeń skręcone ciała,/ żywcem wtłoczone pod ciemny strop. Niebezpieczeństwo, StrachOgromne nieba suną z warkotem./ Ludzie w snach ciężkich jak w klatkach krzyczą./ Usta ściśnięte mamy, twarz wilczą,/ czuwając w dzień, słuchając w noc. Pod ziemią drążą strumyki --- słychać ---/ krew tak nabiera w żyłach milczenia,/ ciągną korzenie krew, z liści pada/ rosa czerwona. I przestrzeń wzdycha. Okrucieństwo, Cierpienie, PrzemocNas nauczono. Nie ma litości./ Po nocach śni się brat, który zginął,/ któremu oczy żywcem wykłuto,/ któremu kości kijem złamano;/ i drąży ciężko bolesne dłuto,/ nadyma oczy jak bąble --- krew. Strach, SumienieNas nauczono. Nie ma sumienia./ W jamach żyjemy strachem zaryci,/ w grozie drążymy mroczne miłości,/ własne posągi --- źli troglodycitroglodyta --- jaskiniowiec; osoba nieokrzesana, prymitywna.. Żałoba, Polowanie, UcieczkaNas nauczono. Nie ma miłości./ Jakże nam jeszcze uciekać w mrok/ przed żaglem nozdrzy węszących nas,/ przed siecią wzdętą kijów i rąk,/ kiedy nie wrócą matki ni dzieci/ w pustego serca rozpruty strąk. Pamięć, SerceNas nauczono. Trzeba zapomnieć,/ żeby nie umrzeć rojąc to wszystko./ Wstajemy nocą. Ciemno jest, ślisko./ Szukamy serca --- bierzemy w rękę,/ nasłuchujemy: wygaśnie męka,/ ale zostanie kamień --- tak --- głaz. Wojna, Walka, Cisza, Pamięć, HistoriaI tak staniemy na wozach, czołgach,/ na samolotach, na rumowisku,/ gdzie po nas wąż się ciszy przeczołga,/ gdzie zimny potop omyje nas,/ nie wiedząc: stoi czy płynie czas./ Jak obce miasta z głębin kopane,/ popielejące ludzkie pokłady/ na wznak leżące, stojące wzwyż,/ nie wiedząc, czy my karty iliadyIliada --- jeden z najstarszych, obok Odysei, zabytek literatury europejskiej, epos bohaterski starożytnego poety greckiego Homera, datowany na VIII a. VII w. p.n.e., opisujący dzieje wojny trojańskiej./ rzeźbione ogniem w błyszczącym złocie,/ czy nam postawią, z litości chociaż,/ nad grobem krzyż. 22 lipca 1943