Baczyński, Krzysztof Kamil Wesele poety Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-wesele-poety Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14309286761_75f44632c0_k.jpg Jenny and Ackes Wedding., Hans Olofsson, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4206 Poezja DC.WL-P DCC FJM 1DTP 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Wesele poety Poemat Basi Śpiew I Co się zdarzy przy drodze --- nie wraca,/ i to, co w wieczność odchodzi --- ginie./ Nie płacz, nie płacz, zawsze pozostaje/ urojona podróż po obłokach./ Nie płacz, zawsze jeszcze zostanie/ tabun drzew niby masztów ze złota,/ jeszcze pragnień w powietrzu śpiewanie,/ jeszcze w trawach wędrówka zostanie/ albo grób --- z niego jodłą wyfruniesz. Śpiew II Przemijanie, Ciało, DuszaMoże przeminą godygody (daw.) --- święto. ludzkie,/ gody burzom płomieni podobne,/ ale to, co w nich ptakiem zostało,/ pozostało i będzie wołać/ jak na drzewie, jak w gałęziach twoich,/ które z kory zielonej obedrze/ człek lub wiatr żelaznym obojemobój --- instrument dęty drewniany.,/ albo nawet mijając je zetrze/ jakieś z lodu błękitne powietrze,/ ale to, co w nim ptakiem zostało,/ to jest dusza nad prochu ciało. Śpiew III Nie zapomnisz, nie zapomnisz skał,/ bo się skałą w tobie zaśpiew stał,/ bo gdy kochasz, a kochasz przez przestrzeń,/ choć tak blisko, żeś się morzem zlał,/ toś wrysował się ogniem w powietrze/ i nie zejdzie, ale będzie trwał/ ten korowód, w którym coraz inny,/ malowany na chmurze i wodzie,/ jakby ty w twoich cieni pochodzie/ tak w powietrzu zastygniesz płynny/ i choć gwiazdą byś nawet grał,/ pozostaniesz, nie zapomnisz skał. Dom poety I Tam jest zawsze jesień,/ pod krużgankiem drzew/ zbiera złote jabłka/ różowawy lew./ Tam jest zawsze zima,/ w chmur lodowy łuk/ modry łoś unosi/ gałąź białych snów./ Tam jest zawsze wiosna,/ na dymiącą ruńruń --- gęsta, niska roślinność./ ptak zielony zrzuca/ skrzydła rudych łun./ Tam jest zawsze lato,/ od zmarszczonych rzek/ żółty niedźwiedź zwraca/ ryty w miodzie łeb. II Oto dźwierzedźwierze (daw.) --- drzwi. wiatrem rozwarte na przestrzał,/ kute w ciężkim metalu powietrza,/ ponad nimi dzwony liliowe, nad niemi/ drzew korony jak zielone ręce ziemi./ A nad furtą chodzi niby paw/ herb w koronie z purpurowych traw./ Wozem ani karetą tam nie zajedziesz,/ bo do dworu nie droga --- strumień wiedzie,/ po nim złote łabędzie --- w ich biegu/ sercem spłyniesz --- i staniesz na brzegu. III Wtedy będzie jakby kniei płynność,/ pół-zielona, a pół-brązowa,/ która z wolna pod wzrokiem się rusza/ żółtym puchem leżących tam zwierząt./ Więc niedźwiedzie łagodne unoszą/ złotą mądrość dojrzałych głów,/ więc jelenie, więc wilki i sarny,/ jakby zioła naprężonych snów,/ porastają lawinami brzegi/ i czekają milczącym szeregiem/ na twój miękki spokój zapomnienia./ I jak z arką płyną za domem/ pod skupionym słońcem wszystkich pór,/ a czas przez nie przepływa i szronem/ stygnie z wolna na ich wiecznym śnie. IV DomDom jest jasny, zbudowany z blasku,/ jak powietrza bańka, która w więcierzwięcierz --- rodzaj sieci rybackiej./ księżycowym rybakom uwięzia/ i ma ściany jakby z roślin i światła/ i z jeziora pułap czy zwierciadła,/ które gwiazdy odbijając wróży/ do muzyki podobne i róży. V Tam się wiedzie miłość wszechstworzeniu/ jak łodyga różowego zioła,/ która rośnie w takim zamyśleniu,/ że podobna jest sklepieniu kościoła/ w stylu ptaków, a te wkoło licząc/ krople głosu --- są harfą słowiczą. Otwarcie Już wiał wiatr trzy razy, a zatem/ most zwodzony zieleni opada/ i w wierzeje przechodzą kwiaty,/ sny i ludzie, zwierzęta i łuny,/ a nad nimi ptaki ciche wieją/ jak w milczeniu zamknięte nadzieją. O witajcie! Kapele cykad/ grzmią w powietrzu kując kopuły,/ noc w girlandy ustrojona dzwoni,/ a na przedzie, wśród zielonych koni,/ widzę dzban niosącego Wodnika./ Za nim smoki purpurowe suną,/ na nich ludzie, którym Pismo mówi:/ «Gdy tysiączne ominiesz zaklęcie,/ na okrutnym smoku jeździć będziesz». Powitanie «Gdzie on?» --- wszyscy pytają i dzwonią/ w złote jabłka pod kwitnącą jabłonią./ «Gdzie on?» --- w trawy naprężonej lutnie/ uderzają zdziwieni i smutni./ «Gdzie on?» --- wszyscy ręce w zdumieniu/ wznieśli nagle nad otwartą ziemią:/ Poeta, DzieckoNi w kolebce tam siedział, ni w grobie,/ ni to dziecko, ni elf, ni człowiek,/ a rączkami uderzał w grzechotkę,/ w której z wolna z lękiem rozpoznali/ czarnych niebios świecącą emalię,/ na niej morza się łoskot przewalał/ i zmarszczonych lądów biała fala./ A on siedział i do siebie gwarzył,/ do narcyza podobny z twarzy./ Nad nim panna. Ach, tej nie wypowiem,/ coś jak liści szum i fali ciało/ i jak życie nie zamknięte w słowie./ Więc, gdy wszystko nagle zawołało:/ «Gdzie on?» --- rzekła ręce splatając miłośnie:/ «Jeszcze mały». Zawołali: «Cóż się stało?»/ «Nic, do nocy, do wesela --- urośnie!» Uczta Wej! Upili się, a setnie upili,/ dziw, że gwiazd na szklanych kręgach nie pobili./ W jednym dzbanie był zielonobiały/ mus lodowców, które już dojrzały,/ w drugim dzbanie glinianym podali/ sok różowy z krwi i korali,/ w trzecim noc na poły z mlekiem zmieszaną./ Wej! Upili się, a wstali aż rano. Taniec I MuzykaPod muzyką świat zamknięty/ brzęczy tak/ po jeziorze jak po strunie,/ czy po lipie, czy po łunie/ ciągnie złota dłoń czy ptak./ Drzewom śpiew --- pod drzew zadumą/ wodny ton./ Ptaki śnią, czy we śnie niesie/ modry jeleń tan po lesie/ w koła łąk. Ulatują lutnie --- na nich/ lilie gam, lilie gwiazd,/ i cieniami w złocie grając,/ lądy, drzewa omijają/ brzeg płomieni --- żółty las. II Unosiły się jelenie i sarny,/ wiały lotem migotliwym i sennym,/ zanosiło grzybami i ptakiem/ na zielonych polan uciszenie,/ Zwierzę, Wiatraż wiatr począł wznosić szkliste dłonie/ i rozgrzane kształty z wolna studzić,/ więc stawały niedźwiedzie i konie/ i łasice zastygały z wolna,/ aż stanęły i w posągi żywe/ zamieniły się, a rude śliwy/ obrzucały ich w stygnący czas/ ulewami niedojrzałych gwiazd. Noc Szyby deszczu zamknęły noc,/ rozdzielając światło i świat,/ śpiewał jeszcze jakiś obłok przelotny/ i mijały ulewy lat./ Niebo rosło tylko. Jeszcze mniejszy/ w trzaskających burzach magnetycznych/ tulił ciepło wiolinowych ramion/ i obłoki nalewał w policzki./ I tak nadzy, w pierwotny czas/ zasypiali zatuleni w futro/ podpalonych gwiazdami niedźwiedzi/ i wiewiórek łuskających lata/ jak orzechy z zielonej miedzi,/ i kołysząc się w ziemi kolebie,/ wyrastając z niej i w siebie rosnąc/ obudzili się w ptasim niebie,/ w które lilią wywiedli się prosto. Śpiew końcowy Ciała, które przechodzą, czym są?/ czym to przemijanie, nie wiesz./ Ziemia podobna kataklicznym snom,/ odbita przezroczyście w niebie./ Ani w tym strumieniu przeminie,/ ani w ludach, które przejdą w czas/ jak piasek w starożytnych klepsydrach./ Ani wiatr, ani cień tak ogarnie/ ich wianie nieustannych płaszczyzn./ Pozostanie, zawsze pozostanie/ odbicie w niebie, czy chmurze,/ a chmury spadając --- powrócą,/ a niebo wznosząc się --- spadnie/ choćby deszczem, a w każdej kropli/ pozostanie maleńki obraz. rozpoczęte dn. 17 I 42 r./ ukończone dn. 18 I 42 r.