Baczyński, Krzysztof Kamil [Noc zielona była...] Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Poemat Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-noc-zielona-byla Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-02-02 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/10591210336_c4ad456fa0_k.jpg wall, Jon Bunting, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4244 Poezja DCC 1DTP 3MP Krzysztof Kamil Baczyński [Noc zielona była...][Noc zielona była...] --- niniejszy tekst stanowi wariant utworu Wybór. Noc zielona była. Po dniu skwarnym/ głębokość jej szumiała jakby liście czarne,/ w których mleczny rdzeń wyrósł, i kroplami gwiazd/ odmierzał się powoli nieobjęty czas./ Maria czekała cicho. I zdało się, płynął/ świat ogromny w oddechu nieba jak otchłanie,/ co wiało wielkim oknem na stół, na posłanie/ białe i nie dotknięte. Czekała, W milczeniu/ na piersi ręce kładła, a wtedy się pienił/ krwi jej rozgrzany napój i owoce mleczne/ pęczniały jej pod dłonią, i czuła, jak bije/ bolesna piąstka serca. I czuła, że żyje/ łodyżka w niej maleńka, listeczkami dwoma/ obejmująca miłość całą, jaką ona/ i Jan zamknęli w sobie. I gdy rękę niżej/ obsunęła, poczuła, jak ją szorstko liże/ płomienny język ciszy. Brzuch miała jak kroplę/ ogromną, w rozłożystą misę biódr zamknięty./ W takiej ciszy słyszała, jak na godzin stopnie/ pnie się w niej ten rośliny puch, twardnieje w orzech/ i czeka też, i milczy [...] WalkaA był to bój jak skała ciężki, skrzepły w sobie./ Ulica była ciemna. Bił głos. Z okien nisko ---/ --- zlęknionych oczu listek. Od krwi było ślisko./ Sypki grzechot o ściany. Potem świst. Schyleni,/ przypadali głowami jak do dna --- do ziemi./ A ziarna kul jak nici czerwone śród nocy/ szyły wzburzoną ciemność. On zgarnął --- na oczy/ sypiący --- potok włosów i jeszcze raz nabił,/ i jak oporne zwierzę długo w dłoni dławił/ broń. Znów trzepotał skrzydłem ołowianym/ zerwany łańcuch strzałów. Potem granat w górę/ trysnął i raz na zawsze zamilczał w ciemności/ zmiażdżony bruk i bezruch czarnych ciał. On jeszcze chwilę wyższy jakby stał/ u ściany, przedłużony cieniem, potem skośny/ jak kostur, co przy murze postawiony czekał,/ ruszony, upadł. Tylko plusk bezgłośny/ zamknął się nad nim cicho, noc się jak powieka/ zmrużyła i zapadła. Jeszcze gwiazd ulewa/ zza chmury wynurzona opadała z drzewa/ i szumiał rudy kasztan strugami na wietrze,/ i stało skamieniałe nad światem powietrze. Sień wiała ciemna i z niej, zda się, płynąłSień wiała ciemna i z niej, zda się, płynął --- fragment odtąd aż do końca nie znajduje się w utworze Wybór./ chłodny oddech zapachu róż, krwi i jaśminu./ A ona ręce wzniosła i w nich jakby kruchą/ wazę, w której cierpienie jej zastygło ciężkie,/ i już tych rąk opuścić ani wznieść nie mogła/ wyżej. Wiał chłód spokojny i szumiała trwoga./ Była cisza. Powoli szli tak, nieśli razem/ ciężar, co z każdym krokiem stawał im się głazem/ w dłoniach serdecznych. Pościel wzdęta wklęsła/ i leżał nieruchomy tak --- jak przedmiot ważki,/ który nie znając trwogi, nie zapragnął łaski./ Twarz miał rzeźbioną w wosku, minuty mu ryły/ coraz ją głębiej, niżej zapadała w siebie,/ i oczy, które tyle udźwignęły siły,/ wędrowały daleko po otwartym niebie,/ gdzie krajobraz zmniejszony żeglował spokojnie/ na ukos burzom ludzkim, trwogom, łzom i wojnie./ Ona nie rzekła nic, tylko jej dłoń jak kwiat [...]