Baczyński, Krzysztof Kamil Łowy Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-lowy Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/10465123413_42d1f232f7_k.jpg Cane river in Iguaque, Luis Alejandro Bernal Romero http://aztlek.com , CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4202 Krzysztof Kamil Baczyński Łowy Ballada 1 Już się świt wyroił/ kolorem jagody./ Strzelec konie poił/ u zielonej wody. PolowanieTrąbka srebrna, z trąbki potok./ Poszedł strzelec w sosen rzekę,/ poniósł łuk z cięciwą złotą/ na łowy dalekie,/ na łowy./ Jeszcze za nim chustką wiała,/ jeszcze włosów promień dała,/ niby nić na dziwną drogę,/ niby przypomnienia ogień/ włos dała./ Jeszcze z ciała jej nie okrzepł,/ snu jej pełny niby dzban,/ jeszcze oczy świtem mokre/ do gwiazd składał jak do ran,/ do gwiazd bladych./ CieńTrąbka srebrna, ciała łuk./ Tonął strzelec w złoty puch,/ tonął w olchach i w dębinie,/ pozostawił cień dziewczynie,/ w domu cień zostawił. Jakże będę z cieniem twoim/ usta łączyć jak ze zdrojem:/ ni on płomień, ni on duch,/ ni on włosów twoich puch,/ jenojeno (daw.) --- tylko. śpiew pajęczy. Już się świt dopalił,/ buchnął ognia słup./ Strzelec na oddali,/ w domu cień jak duch. 2 Przędzie drogi nić/ kołujący liść./ Jakże ścieżka płynie,/ górą czy w głębinie?/ Dzikich jabłek łopot/ poświst ptaków tnie./ Modry ptaku, przynieś/ pogłos o zwierzynie,/ zarzuć tropu nić/ na różowe kły./ Trąbka srebrna zwiedzie/ sarny i niedźwiedzie,/ zarzuć tylko nić. 3 Na polanie białe łanie/ w tańcu niosły ciała strąk./ Jedna wiodła je błękitna,/ jakby rzeźba wodnych rąk./ Tak cieniami niosły trzepot,/ tak w nie słońce nikło blaskiem,/ że stawały się jak cienie/ drzewem, wodą, liściem, piaskiem./ A za nimi strzelec tropiąc/ zgubił łuk,/ nie wiązane cieniem stopy/ kładł w kurzawę chmur./ Trwał szelestem, w taniec nikł,/ zmieniał ciało w szklane sny,/ zmieniał ręce w wiotkość leszczyn,/ ni mu ptak spod stopy tryśnie,/ ni mu gałąź nie zatrzeszczy,/ kiedy wznosi modry lot/ potrącając liści strop. Znów się świt wyroił,/ minął dzień i noc,/ zbladły wodopoje/ nad różową wsią. 4 Nie ma strzelca. Panna płacze./ Zanim minął mleczny dzień,/ idzie panna modrym lasem,/ płacząc niesie strzelca cień./ Na gałęziach promień biały/ porozpalał jak płomyki/ sierść wiewiórek --- rudy mech./ Wiodły pannę w zagajniki,/ wiodły pannę złotym dnem,/ wiodły pannę nad jezioro,/ gdzie czerwoną kryte korą/ drzewa stały./ Nad jeziorem zła poświata,/ leży strzelec w blasku biały,/ a w jeziorze, w kręgach wód,/ w kolorowym wieńcu nut/ tańczą łanie, niosą taniec/ w głąb. «Wstań, kochany». Plotła wieniec/ z białych rąk./ «Wstań, kochany». Z nóg mu zdjęła/ zaplątany jak sznur trop./ «Wstań, kochany». Leży strzelec./ Płaczę panna i na ziemię/ kładzie strzelca cień i klnie się:/ «CzaryJeśli cieniem nie uniesie,/ jeśli zieleń nie odnowi,/ jeśli bicze łez --- niech w knieje/ sama drzewem skamienieję./ Wtedy, kniejo, z nim mnie zamień/ w jeden krwią porosły kamień,/ zamień w drzewo»./ Cień u stóp jak motyl drżał./ Zmilkła panna. Strzelec wstał,/ zgarnął z powiek ciężkie niebo ---/ pułap snu./ Ze słonecznych witek promień/ jeden wyciął --- sczyniłsczynić (daw.) --- zrobić. łuk./ Wracał strzelec, przy nim panna,/ przepłynęli bór do rana./ Seks, CieńJuż się świt dopalał,/ rósł jak mleczny porost./ Trąbka srebrna, złoty łuk./ Utonęli w mleczny puch,/ w oplot dłoni, w zachwyt ciał,/ tylko cień u stóp im drżał/ jak ptak zamyślenia. 26 luty 1942 r.