Baczyński, Krzysztof Kamil Oddech wiosenny Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-oddech-wiosenny Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Oddech wiosenny Wieczór, CiszaW tej porze zmierzchu woda i światło/ tworzą postaci wiotkie i czyste/ ciszy jezioro, po którym spływa,/ jakby po nici, obłoku listek. Piękno, MarzenieMoje zwierzątka jak kwiaty ciepłe,/ wiatr was wysiewa i rozdmuchuje/ w wielkie centaurycentaur (mit. gr.) --- stworzenie z końskimi nogami i tułowiem, na którym znajduje się ludzki tors i głowa., lwy, które krzepną/ pod powiekami, co ledwo czują,/ czy to się woda przetacza górą,/ czy to powietrza rozgrzane chóry. Jakże daleko wojna i życie!/ O, zapomnienie krótkie jak myśli!/ Ale się czuje tę czarną chmurę/ odległą tylko o drżącą szybę,/ o białe żagle kwitnącej wiśni. Moje rośliny! Pod powiekami,/ ledwo je zamknę, nim się uchylą,/ oddech zdobędę, spojrzę za wami,/ związane z ziemią piękne motyle. Wiem, że pod wami coraz to więdną/ ciała bolesne --- sprężone pręty,/ że się pod wami złe armie kłębią/ i że wraz z nimi omijam świętość. Ale w tej porze woda i światło/ tworzą postaci wiotkie i smukłe,/ chyba że duchy ciężkie przefruną,/ Niebonagle uderzą, jakby się stłukły/ niebios zwierciadła, obłoki runą/ i znów jak woda bliźniąbliźnić się --- tu: zabliźniać się. się miękko/ pod wyciągniętą topoli ręką. NiebezpieczeństwoWiem, że nim oczy zamknę, otworzę,/ mogę jak pień się obrócić w popiół,/ ale mi jeszcze ten oddech srebrny,/ oddech muzyki, nim się zatopią/ miasta i ludy, nim wrzask rozedrze/ czarne niebiosa --- jak grzmot w katedrze,/ nim porośniecie, piękne rośliny,/ tańcem powiewnym, jak strumień płynnym,/ domy znużone, strzaskane życie,/ nim nowe ptaki w gniazdach się zlęgną,/ nim nowi ludzie wyrośli w ciszy/ wiary swym nowym snom nie przysięgną. 14 maja 1944