Baczyński, Krzysztof Kamil Obozy Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-obozy Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Obozy Obraz świataGdy na niebo wieczorne spienione gwiazdami/ wypływa ciężki okręt,/ a siwi marynarze wysoko nad nami/ sieci spuszczają w dół,/ my jesteśmy tam w dole jak dzieci samotne,/ co zrywają jagódki z umarłego krzewu/ gorzkie i czarne, gorzkie i czarne owoce,/ kiedy nad nami stoją dni i noce,/ ciemności szumi drzewo. Błogosławimy dni mleczne i krowie/ i cień lipowy, i liści lot,/ i krew, co płynie po ściętej głowie,/ my zawsze pewni, zawsze gotowi/ na sąd: co dobro, zło. Błogosławimy straszne pociągi/ odjeżdżające w smutek bez granic ---/ --- z nich jęk jak dym. --- To jadą ranni,/ uczuć skręcone kabłąki. OjczyznaBłogosławimy pola bitewne/ i mądrość ludów, i mądrość maszyn,/ krzywdy i wiary, i żale rzewne. Grozo! Ojczyzno nasza! Wtedy jesteśmy jak dzieci samotne,/ a oczy ciemne i drapieżne są,/ kiedy zapuszcza sieci ciężki okręt/ i chwyta nas za fale wyciągniętych rąk. Dźwigaliśmy brzemiona, broń czarną dźwigali/ i śpiąc w obozach dusz wspólnych i ciemnych,/ takeśmy z wolna pozapominali/ snów --- nie daremnych,/ że uchwyceni przez sieci rybacze,/ porwani w górę i rzuceni obok,/ słyszymy: ziemia pokonana płacze,/ ale nie śpiewa zwycięski obłok. Miłość, SamotnośćPróżnepróżny --- tu: pozbawiony. miłości były nasze ciała,/ bo nie dość było pokochać gromadzie/ tą rozdzieloną na tysiąc miłością,/ co nas prowadzi. O, bo i nie dość było kochać jedno,/ i tak czujemy, ziemi oddaleni,/ jak nas rozdziera ogromna samotność ---/ nieba powolne milczenie. 19, 20 lutego 1943