Baczyński, Krzysztof Kamil [O miasto, miasto - Jeruzalem żalu...] Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-o-miasto-miasto-jeruzalem-zalu Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/10598990504_c546686be2_k.jpg Darkness, Mexico City, Geraint Rowland, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4232 Poezja DCC.WL-D1 3MP Krzysztof Kamil Baczyński [O miasto, miasto --- Jeruzalem żalu...] MiastoO miasto, miasto --- Jeruzalem żalu,/ gdzie wsparte o kolumny --- każde drzewo krzyżem/ nad cieniem mijającym jak cieniem koralu,/ który jak płomień niewidzialny liże/ stopy zwycięzców i tych, którzy leżąc/ pod płytą blasku, w cień blasku nie wierzą. Miasto niewiary. Czym ty jesteś stojąc/ we wszystkich ziemiach, w ognisku i w boju,/ czymże ty jesteś i co niesiesz w sobie,/ że jesteś na człowieku jak wieniec na grobie/ i rodzisz tylko bezgłowe kamienie/ i sen, gdzie nie śniąc/ nie odwalone jesteś gromów brzemię/ i martwą pieśnią. Sen, sen upiorów, gdzie na kwiatach leżą/ ludzie ciosem znużenia padli przed wieczerzą,/ ludzie u stołów pańskich siadający, którzy/ szable splatają w dole, a kwiaty na górze./ Nic nie widzący, w nikogo wpatrzeni,/ wielcy na krzywdę ludzką, mali na cierpienie. Upadający --- przez ciało chcąc stanąć/ i żagwiążagiew --- płonący kawałek drewna. wznieść pomniki, żagwią umaczaną/ w ciałach tych, co nie wierząc --- nie wiedzą i proszą/ i których tylko potem anioły podnoszą/ jak liść jesienny w baśni i prostując bożą/ ręką --- tak ukołyszą, aż w Bogu odtworzą./ A ci jak huragany wszczęte wianiem płaszcza/ są, choć przez grozę, silni, gdzie armaty paszcza,/ gdzie dłoni uderzenie, i tak są zwycięscy/ w chwili zbrodni --- na wieczność odtworzeni w klęsce. SiłaO wielcy, których siłę nazywają słabość,/ bo śpi w nich jak pomruki lawiny i czeka/ na czas wiary, na znamię, na grom i człowieka,/ na burzę planet, na rzeczy nazwanie./ A że z nich tworzą trumny, co w ziemi zwyciężą,/ są zwani słabość, że nie ma oręża,/ że nie ma na zwaliskach kwitnącego sioła,/ że nie rozdepczą małych, bo światło anioła/ jest nie przeciw małości, ale obok --- znacząc:/ wielkość --- ciał przerastaniem, nie małych rozpaczą. marzec 42 r.