Baczyński, Krzysztof Kamil [Nie to, co mi się śniło...] Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Dubielecka, Paulina Budzyńska, Sylwia Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-nie-to-co-mi-sie-snilo Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2014-11-28 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Nie to, co mi się śniło...] Wizja, Lustro, Woda, Grób, Los, Łzy, KrewNie to, co mi się śniło,/ ale com krwią przepłakał,/ to widzę, gdy się schylę/ nad wodą, w której ptaki/ kreślą węzły daremne,/ które nie zwiążą bólu/ ani mi świat utulą,/ ale się plączą ciemne,/ ale mi grób rozwiną/ i rozwijając --- miną. Obraz świata, SenTen świat, gdzie widzieć chciałem/ roślinnych linii mądrość,/ gdzie kształty ukochałem/ i duchy wszystkich rzeczy,/ ten świat, co miażdżąc leczy,/ a ginie razem z ciałem,/ ten świat czy mi się wyśnił/ jak biała gałąź wiśni,/ jak tylko wiew anioła,/ a potem krwią się polał? Czymczym ja (...) widział --- inaczej: czy ja widziałem. ja rycerzy widział/ tam tylko, gdzie się buta/ jak chmura ciężka toczy,/ czym ja miłości patrzył/ przez snem zasnute oczy?/ Obraz świata, MłodośćA teraz świat-pokuta/ wystąpił rzeką z brzegów/ i czy tak znów nauczę/ mądrości albo chłodu/ niewypaloną młodość? WiaraTrzeba było miłości/ po jednej tak odrywać,/ pragnienia krwią nazywać,/ przywykać tak do rzeczy,/ jak mi je Bóg zaprzeczył./ Aby się stała żywa/ ziemia ciężka jak zwierzę,/ w którą już teraz wierzę,/ której bólem nie przegnę,/ miłością ledwo sięgnę. Trzeba mi było w ludziach/ znajdować głaz po głazie,/ aby mnie trzykroć raził/ blask niebiosów ogromnych,/ abym się w nocy budził,/ w powietrzu szukał, wołał/ płonących ust anioła. Trzeba mi było jeszcze,/ żem wierzył w ludzkie czyny,/ aby opadły deszcze/ od noży bardziej ostre,/ aby porosły winy/ jak suche, gorzkie osty,/ abym jak wiór ognisty/ spłonął w oddechu nocy,/ bym teraz rozwarł oczy,/ bym teraz wierzyć umiał/ w to, co lżejsze niż ziemia,/ w to, co się nie przemienia. 23 kwietnia 1944