Baczyński, Krzysztof Kamil Narzeczona Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-narzeczona Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja 3MP DCC.WL-D1 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Narzeczona Kobieta, WodaOna stojąc w jeziorze ręce obraca do góry/ i z nich unoszą się z wolna kwiaty i białe motyle,/ kiedy pod kolanami w wodzie mkną ciche chmury,/ niebo się szybko przetacza. Ona się fali przychyla/ i bierze w dłoń otwartą jak w pyszczek różowy kuny/ niebieskie łodyżki wody, które się prężą jak struny/ i grają cicho i miękko:/ «W kwiaty nas zamień, panienko»./ Więc ręce zwraca w górę, i krople wypryska wysoko,/ czyni z nich liście i jabłka, węże i srebrne jaszczury;/ zanim opadną znowu, jeszcze podobne są głogom,/ co kwitną. Potem, gdy spadną, przemkną w nich szybko chmury./ Ona się z wolna zwróci, unosząc z sobą odbicie,/ nie wiedząc jeszcze, czy w sobie, czy w wodnym obrazie prawdziwa,/ patrzy w kryształ powietrza i widzi dalekie życie,/ raz zapylone trakty, to znów potoków grzywę./ Miłość, RycerzNie wie i jeszcze czeka. Wtedy na brzegu, w kotlinie,/ rycerz ogromny przystaje i jabłko wyciąga na dłoni,/ błękitne jak kropla nieba. Ona ku niemu płynie,/ powietrze w krąg rozgarniając, co jak pod skrzydłem dzwoni./ Potem ich las zamyka. I tylko drzewa dojrzałe/ tak samo stoją w głębinie, jakby najmocniej kochały. 2 grudnia 1942