Baczyński, Krzysztof Kamil [Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte...] Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Zdjęcie na okładce pochodzi ze zbiorów Muzeum Powstania Warszawskiego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-tedy-przez-wzgorza-cisza-zarosniete Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/MPWIN492.jpg Fotografia z Powstania Warszawskiego. Śródmieście Północne. Pożar zbombardowanej kamienicy przy ul. Jasnej 14. Ujęcie z wylotu ulicy Moniuszki w kierunku północnym. Po lewej widoczny narożnik kamienicy przy ulicy Moniuszki 8 / Jasnej 7, Eugeniusz Lokajski, Domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5915 Poezja DCC.WL-D1 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Juwenilia II [Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte...] Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte,/ przejdę swobodnie błękitnawym morzem,/ przez szlam tymianku i zgaszoną miętę,/ dzwony wieczorne jak bramę otworzę,/ szorstkimi dłońmi odsunę żaluzje ---/ --- dwa łuki puszczy na bok spadną miękko,/ w las rozdzwoniony jak w zieloną kuźnię/ wejdę przewilgły parną gamą dźwięków./ W rozmiękłej woni przechodzę szelestem,/ płynące łany w świty drzew odchodzą./ Ciężar przestrzeni przenoszę na barkach,/ na srebrne brzegi w gorzką zieleń brodząc./ Ramiona dźwięczą brązem dzwonnej siły,/ w nocach pierzchnących sypką wonią dojrzę/ dźwięczny chłód planet jak jabłka dojrzałych/ i w czerstwej ciszy poszukam twych spojrzeń./ DrogaPatrz... gładzę wiatry po gorących ustach,/ zbieram modlitwy drzew rozpierzchłe w trwogach/ i kiedy przyjdę do twych stóp o zmroku,/ nie pytaj,/ po co szedłem taką drogą.