Baczyński, Krzysztof Kamil Ciel brouillé Kozioł, Paweł Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Tulicka, Agnieszka Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zdjęcie na okładce pochodzi ze zbiorów Muzeum Powstania Warszawskiego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilla-t-2-ciel-brouille Krzysztof Kamil Baczyński, Utwory zebrane, Wydawnictwo Literackie, Kraków [1970]. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2018-05-30 pol mpw https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/MPWIN492.jpg Fotografia z Powstania Warszawskiego. Śródmieście Północne. Pożar zbombardowanej kamienicy przy ul. Jasnej 14. Ujęcie z wylotu ulicy Moniuszki w kierunku północnym. Po lewej widoczny narożnik kamienicy przy ulicy Moniuszki 8 / Jasnej 7, Eugeniusz Lokajski, Domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5915 Poezja 3MP DCC.WL-D1 Krzysztof Kamil Baczyński Juwenilia II Ciel brouilléciel brouillé (fr.) --- zachmurzone niebo (także: niebo zagniewane). (tłum. z Ch. Baudelaire'aBaudelaire, Charles (1821--1867) --- francuski poeta, krytyk sztuki, tłumacz Edgara Allana Poe, prekursor symbolizmu i poezji nowoczesnej, parnasista, dekadent. Uznawany za jednego z tzw. ,,poetów przeklętych". Jego twórczość była kontrowersyjna, samego autora oskarżano o niemoralność ze względu na podejmowaną tematykę w swych utworach: dewiacje, rzekome popieranie satanizmu, prostytucja, życie marginesu społecznego itd. Najsłynniejszym dziełem Baudelaire'a są wydane w 1857 r. Kwiaty zła (Les fleurs du mal), znane również pod innym polskim tytułem --- Kwiaty grzechu.) Rzekłbym: twoje spojrzenie okryte oparem,/ twe oczy tajemnicze (błękitne czy szare?),/ na przemian uciszone, marzące, okrutne,/ odbijające nieba obojętność, smutne./ Pamiętasz te dni białe, ciepłe i zamglone,/ które topiły w płaczu serca, dzwon, olśniony,/ kiedy wzburzone, drżące jakimś złem nieznanym/ nerwy szydziły z ducha, co spał w snach zbłąkany?/ Ty wspominasz czasami ten horyzont czysty,/ który gorzał słonecznie w porze chmurnej, mglistej, / jak ty rozpromieniałaś ten wilgotny pejzaż/ skuty w strąconych z nieba promienistych więzach!/ Miłość, ZimaO, kobieto cudowna, zwodna auro ciepła!/ Czy kocham także śnieg twój i szron w bieli skrzepłej,/ czy będę mógł się wyrwać z zimy twojej mroźnej ---/ --- rozkoszy przejmującej bardziej niż mróz groźny?