Baczyński, Krzysztof Kamil Historia Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Dubielecka, Paulina Budzyńska, Sylwia Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-historia Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2014-11-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/6252975068_e20b9d8776_o.jpg Sacred Ground, Wayne Wilkinson, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3706 Poezja DCC.WL-D1 3MP Krzysztof Kamil Baczyński Historia Historia, Wojna, Walka, Żołnierz, WspomnieniaBrońArkebuzyarkebuz --- daw. broń palna, gładkolufowa, z zamkiem lontowym, używana w XV--XVII w., np. przez hiszpańskich konkwistadorów. dymiące jeszcze widzę,/ jakby to wczoraj u głowic lont spłonął/ i kanonier jeszcze rękę trzymał,/ gdzie dziś wyrasta liść zielony./ W błękicie powietrza jeszcze te miejsca puste,/ gdzie brak dłoni i rapierów śpiewu,/ gdzie teraz dzbany wrzące jak usta/ pełne, kipiące od gniewu./ Ach, pułki kolorowe, kity u czaka,/ pożegnania wiotkie jak motyl świtu/ i rzęs trzepot, śpiew ptaka,/ pożegnalnego ptaka w ogrodzie./ Krew, HistoriaNie to, że marzyć, bo marzyć krew,/ to krew ta sama spod kity czy hełmu./ CzasCzas tylko warczy jak lew/ przeciągając obłoków wełną. Grób, Kobieta, PamięćPłacz, matko, kochanko, przebacz,/ bo nie anioł, nie anioł prowadzi./ Wy te same drżące u nieba,/ wy te same róże sadzić jak głos/ na grobach przyjdziecie i dłonią/ odgarniecie wspomnienia i liście jak włos/ siwiejący na płytach płaskich. Przemijanie, ŻołnierzIdą, idą pochody, dokąd idą,/ których prowadzi jak wygnańców łaski/ ląd krążący po niebie. A może/ niebo po lądzie dmące piaskiem/ tak kształt ich zasypuje. Jak noże/ giną w chleb pogrążone --- tak oni/ z wolna spływają. Piach ich pokrywa. Jeszcze słychać śpiew i rżenie koni. 8 III 1942