Baczyński, Krzysztof Kamil Hallelujah Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-hallelujah Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/15165667365_0e39332024_k.jpg Red Leaves, lars erik skrefsrud, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4171 Krzysztof Kamil Baczyński Hallelujah p. Jarosławowi Iwaszkiewiczowi Niebo jak biała powierzchnia milczenia,/ pod niebem płaska obraca się ziemia./ Sen u powiek omyty. Stoi prosty kształt/ podobny do fontanny rytej w ścianie skał./ ZiemiaZejdźcie, formy płomienne! Chłodna ziemia zgasi/ i ostudzi, jak metal rozgrzany, postaci,/ zatrzyma i przemieni w pomnik żółta glina,/ aby była nazwana przez ziemię przyczyna./ Biją źródła mosiężne, dźwięk przechodzi w światło./ Rosną liście płomieni w obłoku, co drżąc/ rozstępuje się drzewom jak ramiona snom,/ i grzmią rumaki burzy, nim je wiatry zatną./ A potem znów milczenie. Na bezludny gwar/ i niebo się po płatku rozwija z krwi barw/ i blade stoi w dole i na górze łuną,/ a przez nie ożywione białe kwiaty suną,/ które są oczyszczeniem formy i zamysłem,/ jak anioły bez skrzydeł albo dąb bezlistny,/ i tabuny widowisk niosą przez sklepienia,/ a każdy cień odciska nieobeschła ziemia./ O świcie przebudzeni ludzie wznoszą głowy/ i wyglądając w pejzaż widzą ślad różowy/ i stygmatystygmat --- samorzutnie pojawiająca się rana naśladująca rany ukrzyżowanego Chrystusa; znamię. piór białych opadłe przez noc,/ ręce wznoszą zdumieni i oddają snom/ te zjawy żywe. Zbudzeni nie wierzą/ i jak posągi u wrót ognia leżąc/ śpiewają pieśni, wznoszą dym jak dłoń/ i błogosławią Panu; młode kwiaty tną,/ rzucają na ołtarze, nie wiedząc, że ziemia/ porosła w obce kształty jak w kolumny przemian,/ a stopy wyciśnięte, kędykędy (daw.) --- gdzie. przeszedł blask,/ stoją nieme, czekając u gorących ciał. Stawisko, 26 III 42 r.