Baczyński, Krzysztof Kamil [Gdy za powietrza zasłoną...] Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-gdy-za-powietrza-zaslona Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Gdy za powietrza zasłoną...] Tajemnica, Twórczość, WieczórGdy za powietrza zasłoną dłoń pocznie kształty fałdować/ i czuje się wielkie ptaki rosnące za chmur kwiatami,/ zmierzch schodzi lekko. Śpiew, Miłość, WalkaA ona świeci u okna głową/ jasną jak listek światła i śpiewa piosenkę ciszy. Długą, wijącą się wstęgą głos ciepły w powietrzu stygnie,/ aż jego dosięgnie w zmroku i szept przy ustach usłyszy./ «Kochany» --- szumi piosenka i głowę owija mu, dzwoni/ jak włosów miękkich smuga, lilie z niej pachną tak mocno,/ że on, pochylony nad śmiercią, zaciska palce na broni,/ wstaje i jeszcze czarny od pyłu bitwy --- czuje,/ że skrzypce grają w nim cicho, więc idzie ostrożnie, powoli,/ jakby po nici światła, przez morze szumiące zmroku/ i coraz bliższa jest miękkość podobna do białych obłoków,/ aż się dopełnia przestrzeń i czuje jej głosik miękki/ stojący w ciszy olbrzymiej na wyciągnięcie ręki./ «Kochany» --- szumi piosenka, więc wtedy obejmą ramiona/ więcej niż objąć można, kochając jedno ciało./ NieboDłoń wielka kształty fałduje za nieba czarną zasłoną/ i kreśli na niej zwierzęta linią drżącą i białą./ Świt, Sen, Dziecko, Krew, Strach, WążA potem świt się rozlewa. Broń w kącie ostygła i czeka./ Pnie się wąż biały milczenia, przeciągły wydaje syk./ I wtedy budzą się płacząc, bo strzały pękają z daleka,/ bo śnili, że dziecko poczęli całe czerwone od krwi. 13 lipca 1944