Baczyński, Krzysztof Kamil [Gdy broń dymiącą z dłoni wyjmę...] Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-gdy-bron-dymiaca-z-dloni-wyjme Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Gdy broń dymiącą z dłoni wyjmę...] Żołnierz, BohaterstwoGdy broń dymiącą z dłoni wyjmę/ i grzbiet jak pręt rozgrzany stygnie,/ niech mi nie kładą gwiazd na skronie/ i pomnik niech nie staje przy mnie. Przemiana, Żołnierz, Miłość, MuzykaBo przecież trzeba znów pokochać./ Palce mam --- każdy czarną lufą,/ co zabić umie. --- Teraz nimi/ grać trzeba, i to grać do słuchu. Wzrok, Żołnierz, Miłość, CzłowiekBo przecież trzeba znów miłować./ Oczy --- granaty pełne śmierci,/ a tu by trzeba w ludzi spojrzeć/ i tak, by Boga dojrzeć w piersi. Przemiana, OdrodzenieBo przecież trzeba czas przemienić,/ a tutaj ciemna we mnie siła,/ i trzeba blaskiem kazać ziemi,/ by z sercem razem jak krew biła. TwórczośćWrócę, rzemieślnik skamieniały,/ pod dach rozległy jasnych pogód,/ do rzeźb swych --- tych, co już się stały,/ i tych, co stać się jeszcze mogą. I dawne będą wzrok obracać ---/ niezdarne słupy pełne burzy,/ i te, których nie tknęła praca/ jak oddech niewidzialnej róży. Odrodzenie, Żołnierz, PoetaI pośród nich jakże ja stanę/ z garścią, co tylko strzelać umie,/ z wiarą, co śmiercią przeorana,/ z sercem, co nic już nie rozumie? Ale jeżelimjeżelim spalił --- daw. konstrukcja z przestawną końcówką czasownika; inaczej: jeżeli spaliłem. spalił młodość,/ jak palą kraje w wielkim hymnie,/ to nie zapomni czas narodu,/ A Bóg jak płomień stanie przy mnie. I wtedy, wtedy liść mi każdy/ albo mi wróbel z nieba sfrunie/ i jego głos --- już głosem prawdy,/ i poznam głos, poczuję: umiem. I szmer ptaszęcy mi przypomni,/ że znałem miłość, i obudzi/ zdrętwiałe dłonie --- jak łodygi,/ i pocznę kwiaty, gwiazdy, ludzi, i ziemię w morza szum przemienię,/ i drzewa w zwierząt linie miękkie,/ i wtedy spadnie mi na rękę/ w pieśni odrosła --- wierna ziemia. 9 marca 1944