Baczyński, Krzysztof Kamil [Dymy, wysokie sztandary...] Kozioł, Paweł Rajski, Maciej Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-dymy-wysokie-sztandary Krzysztof Kamil Baczyński, Poezje, wybór K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4115301499_d534db0b23_o.jpg Sidewalk Repair in Jewel Tones -- Is it a Metaphor?, garlandcannon, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4226 Poezja Krzysztof Kamil Baczyński [Dymy, wysokie sztandary...] Dymy, wysokie sztandary. Deszczu srebrna gałąź/ kwitnie powoli i krople coraz to bardziej jak łzy./ Ona smukleje u grobów, deszczem owija ciało/ i nie wie, czy żyje jeszcze, czy już odchodzi. Dym/ duszny na pół z kwiatami, a kwiaty rude jak liście,/ wybucha. Płomień pochłania. Smutek jakże ogromny./ Jak ciężkie statki na dno spływają ciała i domy,/ puste domy bez ludzi. Kondycja ludzkaA ludzie mieszkają w ziemi,/ świat przenoszą głęboko. Zdaje się, żyją tam/ matki jak grona ciężarne i dzieci, które za niemi,/ zduszone, zeszły w ziemię, bo ziemia tu jeszcze żywa/ dzwoni blaszkami liści, kwiatami gam./ A żywi snują się nisko, groby, płomyki niżej,/ razem jak zioła jesienne, ostatni, już ostatni,/ Śmierćnie wiedzą, czy glina tak miękka, że stopy pochłania, gdy liże,/ czy taka przestrzeń już gęsta, że wchodzą powoli w śmierć/ po szarych schodach powietrza. O co uderza pierś,/ kiedy w szumieniu cmentarza spotyka łodyg ruch,/ umarli to są, czy oni tak przemieniają się w puch?/ A ona coraz to niżej, to z dymem pełza stopiona./ Ogromne płachty powietrza lepkie na postać się kładą,/ to w nich się żywi odcisną, to jak pod maską bladą/ ruszy się kształt niewidzialny, jak twarz bolesna drgnie./ Oto już widzi: jak smugi wody cienkie/ wiją się z ziemi powoli. Ona gałęzią stóp/ ledwo ziemię utrzyma; jak gwiazdę błękitną rękę/ wyciąga ku nim, a oni jak ciężkie kłęby snu/ sączą się, łączą i wznoszą pod szary deszczu dach/ i słyszy śpiew podobny twarzom widzianym w snach,/ głęboki, jak ziemia daleki, drżący jak trwogi nić/ długa i srebrna, to znowu płaski jak wodny liść. Duchy ziemi: Olch szerokich kaptury się chwieją,/ nitka wody drąży jak kornik,/ warstwy czasu podobne nadziejom,/ odwalonym bryłom historii. Grudnie czarne jak grudy i rude,/ jesienie rozdęte jak żagiel,/ tu odmierzaj powoli, świdrem łez, a tu uderz,/ znajdziesz serca jak strzechy nagie. Więcej tutaj miłości się starło,/ niż udźwignie koleb ziemskich dźwigar,/ miłość taka, co jak orkan za gardło,/ od niej krew jak ptak śmigła --- zastyga. Stygnął śpiew w dłoniach, z trzepotem skrzydłem pluskał./ W palców jej siatkę wiotką, w bolesny niebieski dotyk/ szmer szary opadł z dymów ciągnących wolno, aż ustał,/ Ojciecw dłoniach ojcowski mundur jak ciężki pluszowy motyl./ «Ojcze --- szeptała --- ile/ lat, ile oczu potrzeba,/ żeby ten obraz twój z wolna jak cień biegnący w tyle/ tak odbudować po kropli, jak dzień jeden teraz go wznosi?» Chór ojców: Ojciec, Syn, Testament, WalkaNasze ciała wieczne są,/ rdza przeżera stary mundur,/ ale synom, wnukom z rąk/ jeden kwiat wyrośnie --- buntu. Wielkie kraje są jak dzbany,/ w których kipi miodu bulgot,/ ale naszych wnuków rany/ nie nasycą ziemi ulgą. Chmur gejzery dzielą się na wstęgi,/ nitka wody drąży warstwy grube,/ zasadziliśmy młodziutkie dęby,/ aby synom wyrosły na maczugę. Ciemne wieki huczą jak głosy,/ które w żarnach rzeki trud obraca z nami,/ pod fundament po to było ryć ziemię,/ aby wnukom z niej dobyć dynamit? Oto niebiosa wysoko, daleko do nich,/ ziemia ciężka za nisko już, jak ołów/ ciężkie pręty zgrzybiałej broni/ zamykają dróg naszych koło. I szli już jak szare mary miast, które nagle ożywi/ jedno wspomnienie bolesne czy jeden dziewczęcy uśmiech./ Przez dłonie jej wyciągnięte płynęła mgła./ Wołała: «Ojcze!», rzucała rękami jak dziecko w snach,/ co wie, że nie ma powrotu, i długo marzy, nim uśnie./ Płakała cicho --- tyle skruszyło się lat,/ tyle oczu roztarły ogromnych armat koła./ Cisza była. Za nimi dym się zawinął jak bat./ Odeszli. Milczenie. Deszcz prószył. Nikt za nimi nie wołał. A oto nowe gałęzie --- mroczny puch,/ kwitną powoli; rosną splecione z deszczem w konar./ Ciemność. Dłonie jej drżą. Powolny mogił ruch./ Głosy dalekie żywych czy zmarłych?