Baczyński, Krzysztof Kamil [Dokąd to jeszcze?] Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-dokad-to-jeszcze-ten-cien-stoi-we-mnie Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-29 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Dokąd to jeszcze?] Modernizacja pisowni: mię > mnie. Dokąd to jeszcze? Ten cień stoi we mnie/ jak obraz wieczny mego zatracenia,/ rdzewieje tarcza i gorzknieje ziemia/ pod zamyśleniem moim obosiecznym./ Poezja, GrzechO, bo ja jestem mieczem krzywdy wszelkiej,/ przez moje ręce wyciągnięte we śnie/ wędrują grzechy jak milczące węże/ i wytryskają z palców jako pieśni./ I czego dotknę, to się łzą pokryje/ jakoby rosą, tylko że tak słoną,/ że się nie pięścią --- całą ziemią biję/ w pierś, której nigdy win nie odpuszczono./ O, bo i jakże odpuścić, że człowiek/ zapomniał głosu, mówiąc w bożej mowie. I gdzie postąpię, pęknie mi pod stopą/ ostatni kamień, a dalej już ciemność,/ i jestem jak ten pierwszy człowiek po potopie,/ który zawinił. Więc wtedy nade mną/ też blasku nie ma i w dłoni mi próżno,/ jakby z niej krzyż wyjęto i włożono topór,/ i jestem duszą smutku po ciałach podróżną/ i jestem sam i ziemi tępy opór. O, żeby chwila jedna, dzban by dano/ ze zdrojem chłodnym, żeby klątwę zdjęto/ i żeby serce --- sercem, a nie raną,/ i żeby droga choć w konaniu --- świętą,/ i niebo mnie nie skrywa jak ziemi powieka,/ i śniegu nawet nie ma, który mię pokryje,/ tylko jak głosy łzami po omacku ryję/ Cieńjak cień, jak cień strudzony, co zgubił człowieka. 6 grudnia 1942