Baczyński, Krzysztof Kamil Deszcze Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-deszcze Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP 1DTP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Deszcze Modernizacja pisowni: Nie pokochany > Niepokochany, nie zabity > niezabity, nie napełniony > nienapełniony. DeszczDeszcz jak siwe łodygi, szary szum,/ a u okien smutek i konanie./ Taki deszcz kochasz, taki szelest strun,/ deszcz --- życiu zmiłowanie. MelancholiaDalekie pociągi jeszcze jadą dalej/ bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?/ w ogrody wód, w jeziora żalu,/ w liście, w aleje szklanych róż. I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?/ Deszcz jest jak litość --- wszystko zetrze;/ i krew z bojowisk, i człowieka,/ i skamieniałe z trwóg powietrze. Grób, Czas, Deszcz, ŁzyA ty u okien jeszcze marzysz,/ nagrobku smutny. Czasu napis/ spływa po mrocznej, głuchej twarzy,/ może to deszczem, może łzami. RozczarowanieI to, że miłość, a nie taka,/ i to, że nie dość cios bolesny,/ a tylko ciemny jak krzyk ptaka,/ i to, że płacz, a tak cielesny. I to, że winy niepowrotne,/ a jedna drugą coraz woła,/ i to, jakbyś u wrót kościoła/ widzenie miał jak sen samotne. Przemijanie, Żałoba, MelancholiaI stojąc tak w szeleście szklanym,/ czuję, jak ląd odpływa w poszum./ Odejdą wszyscy ukochani,/ po jednym wszyscy --- krzyże niosąc,/ a jeszcze innych deszcz oddali,/ a jeszcze inni w mroku zginą,/ staną za szkłem, co jak ze stali,/ i nie doznani miną, miną. I przejdą deszcze, zetną deszcze,/ jak kosy ciche i bolesne,/ i cień pokryje, cień omyje./ Człowiek, Samotność, Kondycja ludzkaA tak kochając, walcząc, prosząc/ stanę u źródeł --- studni ciemnych,/ w groźnym milczeniu ręce wznosząc;/ jak pies pod pustym biczem głosu. Niepokochany, niezabity,/ nienapełniony, niedorzeczny,/ poczuję deszcz czy płacz serdeczny,/ że wszystko Bogu nadaremno./ Zostanę sam. Ja sam i ciemność./ DeszczI tylko krople, deszcze, deszcze/ coraz to cichsze, bezbolesne. ukończ[ony] 21 lutego 1943