Baczyński, Krzysztof Kamil Ciemna miłość Tulicka, Agnieszka Tulicka, Agnieszka Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ciemna-milosc Krzysztof Kamil Baczyński, Utwory zebrane, tom II, oprac. A. Kmita-Piorunowa, K. Wyka, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1994. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-06-25 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP Sekuła, Aleksandra https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Ciemna miłość Leżymy w łożu mrocznym jak na dnie strumienia/ wyschłego. Włosy długie, poplątane wioną,/ rozdzielają się, łączą jak smugi cierpienia/ i niosą się jak ścieżki ku dalekim stronom./ Tu u nas zła tarnina rośnie tak po brzegu,/ biała czasem, a czasem jest jak rozpacz dłoni,/ i armie ciężko dzwonią jak wykute w śniegu,/ w księżycach jasnych sunąc. Krzyk, parskanie koni/ i czołgów ryk podziemny --- jakby wydzierały/ Kondycja ludzkadusz trzepot nieostrożnie pobratany z ciałem. Więc nasze ciała długie, splecione jak palce/ w nocnym konaniu cierpną i wiatr nam na twarze/ niesie płatki tarniny odstrzelone w walce,/ i leżą tak jak piętna pośmiertne, na miłość/ strącone, aby wspomnieć, że się nic nie śniło,/ bo oczy były otwarte i w śnie./ I źródła są w powietrzu, i czujemy je ---/ to są pociski krwi, co jeszcze trysną,/ i łkania są w powietrzu --- metalowy jęk, / który się w ogniu spełnia ulewą ziarnistą./ Ojczyzna, Dziecko, ŚmierćI boleść, którą kiedyś nazwiemy ojczyzną,/ co teraz jest jak dziecko, które nam we śnie/ umiera. Jeszcze oddech jego z ziemi drży,/ bo to był mej miłości pierworodny syn. Miłość, Walka, Żołnierz, CiałoA potem długa noc. I zrywam się z ciemności/ bez zbroi, nagi, taki, jakim z ziemi wstał,/ rozpleść łodygi naszych niespełnionych ciał/ i być żołnierzem nocnym wiary bez litości./ I nim odejdę jeszcze, nim się broń rozpali,/ widzę, jak się ten obłok twego ciała żali. Bo ciemne miłowanie jest na dnie człowieczem,/ które pragnących traci i czystość rozdziera,/ a które się do dłoni bierze razem z mieczem,/ lecz się w nim cierpi długo, chociaż nie umiera./ I znów widzimy miasta płonące i dymy,/ co się powoli wznoszą pnąc na stopnie niebios/ i szubieniczne drzewa skrzypią, i z daleka/ bicz strzela i rozcina z ziemią wraz --- człowieka. Odrodzenie, Zabawa, Rośliny, Kondycja ludzkaA nad tym krzewy kwitną. Z pąków zielonkawe/ chmury płyną. Dojrzałość lepko się przelewa./ Widnokręgiem o świtach ciągną kluczem drzewa./ I ludzie ci żałośni, w nieobeschłych gruzach,/ pod namiotami cyrków, w świergocie karuzel,/ unoszą się jak łachman, wśród dymu śpiew niosą/ weseli. Jak wyzwanie sczerniałym niebiosom. Długie, suche koryto --- jest to dno strumienia,/ gdzie leżymy jak kamień pod kurzawą gwiazd./ Tyle jeszcze milczenia strasznego jest w ziemi,/ że chyba go wystarczy na niejedną śmierć!/ Módlmy się, módlmy słowami ciemnemi!/ Siejmy, o, siejmy, chociaż ziarnem serc! 3 maja 1943