Baczyński, Krzysztof Kamil [Byłeś jak wielkie, stare drzewo...] Sekuła, Aleksandra Choromańska, Paulina Dubielecka, Paulina Budzyńska, Sylwia Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-byles-jak-wielkie-stare-drzewo Poezje, oprac. K. Wyka, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1977. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2014-11-28 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński [Byłeś jak wielkie, stare drzewo...] Zmiany: Ujednolicono zapis datowania w nocie pod utworem, usuwając ,,r." i dodając brakujące cyfry zapisu przyjętego w całym tomie. Naród, Cierpienie, Żyd, Powstanie, WalkaByłeś jak wielkie, stare drzewo,/ narodzie mój jak dąb zuchwały,/ wezbrany ogniem soków źrałychźrały (daw.) --- dojrzały./ jak drzewo wiary, mocy, gniewu. I jęlijąć (daw.) --- zacząć. ciebie cieśle orać/ i ryć cię rylcem u korzeni,/ żeby twój głos, twój kształt odmienić,/ żeby cię zmienić w sen upiora. Jęli ci liście drzeć i ścinać,/ byś nagi stał i głowę zginał. Jęli ci oczy z ognia łupić,/ byś ich nie zmienił wzrokiem w trupy. Jęli ci ciało w popiół kruszyć,/ by wydrzeć Boga z żywej duszy. I otoś stanął sam, odarty,/ jak martwa chmura za kratami,/ na pół cierpiący, a pół martwy,/ poryty ogniem, batem, łzami. W wielości swojej --- rozegnany,/ w miłości swojej --- jak pień twardy,/ haki pazurów wbiłeś w rany/ swej ziemi. I śnisz sen pogardy. Lecz kręci się niebiosów zegar/ i czas o tarczę mieczem bije,/ i wstrząśniesz się z poblaskiem nieba,/ posłuchasz serca: serce żyje. Walka, ZmartwychwstanieI zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu/ z huraganowym tchem u skroni,/ ramiona ziemi się przed tobą/ otworzą. Ludu mój! Do broni! IV [19]43