Baczyński, Krzysztof Kamil Ballada o trzech królach Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ballada-o-trzech-krolach Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja DCC.WL-D1 3MP 1DTP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Ballada o trzech królach Modernizacja pisowni: nie widzący > niewidzący. PodróżTajemnicę przesypując w sobie/ jak w zamkniętej kadzi ziarno,/ jechali trzej królowie/ przez ziemię rudą i skwarną. Wielbłąd kołysał jak maszt,/ a piasek podobny do wody;/ i myślał król: «Jestem młody,/ a nie minął mnie wielki czas. I zobaczę w purpurze rubinów/ ogień, siły magiczny blask;/ może stanę się mocniejszy od czynów/ przez ten jeden, jedyny raz». Tygrys prężył siłę jak wąż,/ mięśnie w puchu grały jak harfa./ Na tygrysie jechał drugi mąż,/ siwą grzywę w zamyśleniu szarpał. «Teraz --- myślał --- po latach tylu,/ gdy zobaczę, jak płomienie cudu drżą,/ moje czary skarbów mi uchylą,/ moje wróżby nabiegną krwią. Ziemia pełna jak złoty orzech,/ pęknie na niej skorupy głaz,/ usta jaskiń diamentowych otworzy/ przez ten jeden, jedyny raz». Trzeci król na rybie/ wielkiej jak wyspa jechał/ przez stepy podobne szybie/ błękitnej pod wiatru miechem. Nucił: «Po latach stu/ kwiat początku i końca ogień/ w jedno koło związanych nut/ gdy zobaczę, sam się stanę Bogiem. W suche liście moich ciemnych ksiąg/ spłynie mądrość odwiecznych gwiazd/ i osiądzie w misie moich rąk/ przez ten jeden, jedyny raz». SerceA w pałacach na lądach zielonych,/ co jak sukno wzburzonej fali,/ mieli króle trzej błękitne dzwony,/ w których serca swe na co dzień chowali. Grzech, Serce, PiesA tak spiesznie biegli, że w pośpiechu/ wzięli tylko myśli pełne grzechu. Więc uklękli trzej królowie zadziwieni,/ jak trzy słupy złocistego pyłu,/ niewidzący, że się serca trzy po ziemi/ wlokły z nimi jak psy smutne z tyłu. I spojrzeli nagle wszyscy trzej,/ gdzie dzieciątko jak kropla światła,/ i ujrzeli jak w pękniętych zwierciadłach,/ w sobie --- czarny, huczący lej. MiłośćI poczuli nagle serca trzy,/ co jak pięści stężały od żalu./ Więc już w wielkim pokoju wracali,/ kołysani przez zwierzęta jak przez sny. Wielbłąd z wolna huśtał jak maszt;/ tygrys cicho jak morze mruczał;/ ryba smugą powietrza szła. I płynęło, i szumiało w nich jak ruczajruczaj (poet.) --- strumień../ Powracali, pośpieszali z wysokości/ trzej królowie nauczeni miłości. 9 marca 1944