Baczyński, Krzysztof Kamil Ballada morska Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-ballada-morska Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Ballada morska Kobieta, MorzePo morzu, gdzie ryby jak jaskry / pryskały w górę i w głąb,/ na korabiukorab (daw.) --- statek. z koralów jasnych/ panieneczki błękitne się śmiały,/ na skrętach srebrnych trąb/ loki lotne jak obłoki kołysały/ na przejrzystych muszelkach rąk. Wyspy ciepłe kwitły jak żółw,/ mewy szybkie, ostre jak igły/ szyły ciszę, to ją cięły na pół/ i u wody przypięte, stygły. MorzeZaśpiewaliśmy pierwszą pieśń,/ zaśpiewajmy rapsod jak chmura:/ zapadali się ogromni, aż po śmierć/ do ciężkiego dna na czarnych sznurach. Wyciągały ich dłonie krzepkie/ całych w kuli srebrnej jak lód,/ w dłoniach mieli perły od krwi lepkie,/ oczy mieli smutniejsze niż chłód. I prosili głosem smukłym: tam/ chcemy na dół wrócić, gdzie śpiewnie/ rosną ciała wygiętych gam/ i szumiące jak ulewa modrzewie. A na dnie płakali jak dzwonek,/ powracali jak pęcherz wodny/ i milczeniem tylko wiało od nich,/ usta ziemi całowali zielone. I na ląd wesoły nie zeszli,/ i na dno nie spłynęli jak kamień,/ tylko byli jak wzniesione ramię/ kołyszące się to wzwyż, to w głąb./ Panieneczki błękitne się śmiały/ na łodygach wodnych trąb. Kobieta, ŚmierćI puściły panieneczki jasną sieć,/ jak paluszki ich tak wiotką i jak rtęć,/ wyłowiły, zapłakały, ciemne oczy całowały/ i głęboką w nich aż do dna śmierć. 6 grudnia 1943