Baczyński, Krzysztof Kamil Bajka Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Katarzyna Walichnowska Tomasz Kolinko zby sroczka Piotr Skirski animal Jan Marcinkiewicz Sławomir Czarnecki Joanna Stępień Alkina Daga Justyna Sławik 10 Beata i Gabrysia Wcisło Agnieszka Bielawska Choromańska, Paulina Fundacja Wolne Lektury Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-bajka Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Krzysztof Kamil Baczyński zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-28 pol Poezja DCC.WL-D1 1DTP 3MP https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6634.jpg Warszawa. Zniszczony wagon tramwajowy, 1942, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6634/ Krzysztof Kamil Baczyński Bajka Ludzie prości i zbrojni, więc smutni,/ wchodzili na okręty omszałe;/ niebo grało podobne do lutni/ srebrnej chyba i kwiatem pachniało. Od uliczek rzeźbionych w cieniu/ szła procesja, czy biały świt/ i świergotał jak ptak na ramieniu/ żywot mądry rosnących lip. Morze, NieboPotem morza dzieliły się, tarły/ szorstką skórą bokiem o bok;/ coś wchodziło, a potem marło,/ nie odgadnąć: przez dzień czy rok. Gwiazdy były nisko jak gołębie./ Ludzie smutni nachylali twarz/ i szukali gwiazd prawdziwych w głębi/ z tym uśmiechem, który chyba znasz. Potem lądy się otwarły jak ramy,/ góry mrucząc prowadziły pod obłok,/ więc rzucali w fale nieba kamień,/ żeby zmierzyć głębie nieba pod sobą. DrzewoI na wiatrów rozłożystych wydmach/ sielisieli --- regionalna forma z gwary mazowieckiej; w języku ogólnopolskim czasownik brzmiałby: siali. drzewek młodziutkich las/ i marzyli złotych dębów widma/ z tym uśmiechem, który chyba znasz. Aż wyrosły krzepkie i jasne,/ jakby wody przezroczysty płaszcz,/ więc patrzyli jak na serca własne/ z tym uśmiechem, który chyba znasz. No i stolarz schylał z wolna głowę/ i wyciosał przez czas niedługi/ dla nich wonne trumny dębowe,/ a dla synów ich dębowe maczugi./ Więc odeszli. Śpiewał obcy czas./ Więc odeszli przez powietrza białe smugi/ z tym uśmiechem, który dobrze znasz. 23 czerwca 1944