Asnyk, Adam 2014-07-17 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-z-obcych-stron-iv-pustynia/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka IV. Pustynia text0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3262.jpg Great sunset taken from "The tongue of sand" in Oliveri, Messina, Sicily, Italy, Travel via Italy@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3262 Adam Asnyk Z obcych stron IV. Pustynia Dokoła, wszędzie obszar jednostajny, płaski,/ Roztacza przeraźliwie bielejące piaski,/ Z których szaremi centki, jak kropka przy kropce,/ Wznoszą się wirem wichru usypane kopce/ Prawie w równych odstępach, a ich chwiejne czoła/ Wieńczą szorstkie, kolczaste popielate sioła,/ I na owe palącej białości przestrzenie/ Rzucają swoje nikłe, szarzejące cienie./ Zresztą na widnokręgu nic się nie wyróżnia:/ Wszędzie ta sama pustka i dusząca próżnia,/ Która pod roztopionych lazurów kopułą/ Stoi wieczyście głuchą, niemą i nieczułą./ Nic nie przerywa nagich płaszczyzn krajobrazu:/ Ani odległe drzewo, ani odłam głazu,/ Ani nawet obłoczek lecący w oddali.../ Wszędzie blask, co oślepia, i żar, który pali./ Płonący glob i błękit błyszczący bez zmiany./ Tuż ponad ziemią, w pierścień ujęty miedziany.../ Nic nie drga, tylko drgają odbite przez piaski/ W falującem powietrzu rozproszone blaski./ Żaden głos, szmer żaden nie dochodzi ucha,/ Co próżno wytężone z niepokojem słucha,/ Czy nie posłyszy dźwięków płynących w błękicie.../ A słyszy tylko serca przyspieszone bicie./ Zresztą głuche milczenie zaświatowej głębi,/ Które zwolna wędrowca swym bezmiarem gnębi;/ A śladem jego kroków w tej bezbrzeżnej ciszy/ Groza osamotnienia i strach towarzyszy./ Dziwny strach, w którym człowiek, czując swoją nędzę,/ Na pastwę bezlitosnej rzuconą potędze,/ Widzi siebie zdeptanym pod nogą olbrzyma,/ Co wkoło rozpostarty całun piasków trzyma,/ Aby go rażonego strzał słonecznych grotem,/ Zagrzebać w nim i zatrzeć wszystkie ślady potem/ W tej olbrzymiej samotni, której całe dzieje,/ Kręcąc kłębami piasku, kreśli wiatr co wieje...