Asnyk, Adam 2014-07-17 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-z-obcych-stron-iii-noc-na-morzu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka III. Noc na morzu text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3260.jpg isole egadi sicily boboviel favignana marettimo levanzo, boboviel@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3260 Adam Asnyk Z obcych stron III. Noc na morzu W drodze z Malty do Goletty Srebrzyste blaski toń przesiewa modra,/ W miliony drżących rozprasza iskierek,/ I snopy światła na okrętu biodra/ Kolejno rzuca fal ruchliwy szereg.../ Noc księżycowa tak jasnością szczodra/ Perłową siatką wód błękity muszcze;/ Cisza: zaledwie łagodny wiaterek/ Podnosi falę, która miękko pluszcze./ Jak cienie mkniemy przez te płynne puszcze. Pogodnej nocy majestat królewski/ Zawisł nad całą spokojną głębiną;/ Wzrok ściga drżące świateł arabeski/ I płynie z niemi w nieskończoność siną.../ W ślad za nim myśli w ten obszar niebieski/ Lecą bez końca, roztopione w ciszę/ I poza światem gdzieś omdlałe giną./ A księżyc dalej srebrne znaki pisze/ Na fali, która jak do snu kołysze. Mijają chwile, może całe wieki,/ W tem rozmarzeniu, co godzin nie liczy;/ Świat dotykalny cofa się daleki,/ A sen srebrzysty, nieznanej słodyczy,/ Przez pół otwarte wciska się powieki,/ I płynie w duszę z cichym szumem fali,/ Coraz to więcej dziwny... tajemniczy.../ Aż go chłód rosy, co się w mgłach krysztali,/ I świeższy powiew poranku oddali. Na wschodzie niebo zdaje się różowieć/ I od ciemniejszej odcina się toni:/ To pierwsza blizkiej jutrzenki zapowiedź./ Świt mleczny z blaskiem miesięcznym się goni,/ Zmącone fale zaczynają płowieć./ Gwiazdy pobladły; senne oczy mrużą;/ Tylko poranna, jak brylant na skroni/ Młodziutkiej jutrzni, nad obłoczków różą/ Staje się mocniej błyszczącą i dużą. Przed nami w morze czarny klin się wciska,/ Brzeg wyniesiony skalisty i dziki!/ Piętrzą się groźnie bazaltów urwiska.../ To wysunięty przylądek Afryki!/ Na jego szczycie jeszcze światło błyska/ Rozsiane w morzu oświecając skały;/ Ze skal dochodzą morskich ptaków krzyki,/ Które noc w głazów szczelinach przespały,/ A teraz wrzaskiem witają dzień biały.