Asnyk, Adam 2014-07-17 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-z-obcych-stron-ii-taormina/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka II. Taormina text0.3http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3261.jpg Taormina-Messina-Sicilia-Italy - Creative Commons by gnuckx, gnuckx@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3261 Adam Asnyk Z obcych stron II. Taormina Na urwisku prostopadłem,/ Na uciętych skał marmurze,/ Ponad modrych mórz zwierciadłem/ Taormina błyszczy w górze. Jak jaskółczych gniazd gromada,/ Przyczepiona do urwiska,/ Tarasami w przepaść spada,/ Białe domki w błękit ciska. Odwrócona ku wschodowi/ W głąb Jońskiego patrząc morza,/ Pierwsze świtu blaski łowi,/ Które grecka śle jej zorza. Na błękitów malowidle/ O minionych czasach marzy:/ Wysunięty na jej skrzydle/ Grecki teatr siadł na straży. Zasiadł z ciszą i powagą/ >Wabiąc widzów tak wymownie.../ Bo otworzył pierś swą nagą,/ Malowniczych scen widownię. W koło uśmiech słońca złoty/ I błękitu nieskończoność,/ Zawieszonych pnączów sploty,/ Z laurowych drzew zieloność. Różowieją po gór stokach/ Strojne w świeży kwiat mandorle;/ Wyżej zamek tkwi w obłokach;/ Saracenów gniazdo orle. Wyżej ponad horyzontem/ Płaszcz ze srebra wznosząc świetny,/ W niebo wbił się ostrokątem/ Wyniesiony stożek Etny. Jak rycerskie nad nim pióro/ Na błękitach coraz bledsze,/ Dym podłużną wzniósł się chmurą/ I rozpływa się w powietrze. Legendowe tchnienia wieją,/ I słoneczne błyszczą mity.../ Dni współczesnych z Odysseją/ Pada jeszcze blask odbity. Starożytny duch Hellady/ Swe pajęcze sieci przędzie,/ Choć zamglony, nikły, blady,/ Piętno swoje wyrył wszędzie. Zlał się z całą tą przyrodą,/ I jak światło gdzieś z grobowca/ Pod powierzchnią życia młodą/ Śle promienie dla wędrowca. Niegdyś znowu ku tej skale/ Fala morska z sobą niosła/ Dzikie, groźne plemion fale,/ Rycerskiego tłum rzemiosła. Przybywały po łup krwawy/ Saraceny i Normandy,/ Rozwijając tęczę sławy/ I rycerskich dzieł girlandy. I niejeden z tych rycerzy/ Ostrym mieczem swym wykrawał,/ By tron sobie zdobyć świeży,/ Pochwyconej ziemi kawał. Dziś ta przeszłość barwna tyle/ Chociaż cicho w laurach drzemie/ Miga jednak w złotym pyle,/ Co klasyczną kryje ziemię./