Asnyk, Adam 2014-07-17 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-z-obcych-stron-i-pointe-de-raz/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka I. Pointe de Raz text0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3263.jpg Aci Castello Sicily Italy - Creative Commons by gnuckx, gnuckx@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3263 Adam Asnyk Z obcych stron I. Pointe de Raz Poszarpany, na sztuki pocięty,/ Groźny cypel wzniósł się nad odmęty,/ Wielkim pasem przyczepion do ziemi;/ Wystrzeliwszy wysoko ku górze,/ Niby twierdzy obronne przedmurze/ Na dół spada głazami ściętemi. Jakby w otwór olbrzymiego kotła,/ Toń burzliwa w jego łono wgniotła/ Wody w ciągłym szalejące wirze.../ I w tym kotle z gwałtownością wściekłą,/ Całe wodne wre i ryczy piekło,/ Fal językiem skał wierzchołki liże. Wydrążone granitów filary/ Wśród pian srebrnych i dymiącej pary,/ Jak organy wyrastają z głębi,/ I smutnymi jękami się żalą,/ Gdy w ich wnętrze z każdą nową falą/ Woda w górę wznosi się i kłębi. Dalej w morzu... od lądu oddarty,/ Nakształt brzegu wysuniętej warty,/ Szmat wysepki, raczej odłam skały,/ Sterczy nagi. Między nim a lądem/ Morze wpada rozhukanym prądem,/ Niosąc łodzie chyżym pędem strzały. Na tym brzegu rozsiadł się ponury/ Kształt pierwotnej, celtyckiej natury/ Średniowieczny, spóźniony romantyk.../ Wzniósłszy w górę dumną skroń olbrzyma,/ Kamiennemi wyziera oczyma/ W mgły północy, w burzliwy Atlantyk. Głuchy, niemy, nieruchomy świadek/ Scen minionych, dziejowych zagadek,/ Ta olbrzymia głazów piramida:/ I widziała, jak świętą jemiołą/ Uwieńczywszy blade trupa czoło/ W łódź kładziono zmarłego Druida. A te łodzie bez steru i wiosła/ Fala sama z umarłymi niosła/ W wiecznych mroków posępną krainę,/ Na brzeg wyspy, która w oddaleniu/ Niby smuga majaczeje cieniu,/ Tajemniczo w mgły spowita sine. I dziś jeszcze, po słońca zachodzie,/ Zda się, płyną z umarłemi łodzie/ Rwane siłą tajemnego prądu.../ I znikają gdzieś w mrokach przestrzeni,/ Jak gromadka falujących cieni,/ Do cichego przybijając lądu. W podartych chmur zgęszczonej ćmie/ Tonie widnokrąg ciemnych fal,/ Zacina deszcz i wicher dmie,/ Zniknęła morza dal. Z wściekłością bije wzdęta toń/ O głazów próg, o ścianę skał,/ I na granitów ostrą skroń/ Spieniony rzuca wał. O poszarpany tłukąc brzeg,/ Przeciągły z sobą toczy grzmot,/ I wlewa swój kipiący ściek/ W czeluści czarnych grot. Nakształt ruchomych płynnych gór/ Spiętrzone pędzą fale wód,/ A piana pryska aż do chmur!/ Wiruje głębi spód. I w wydrążonych słupów rząd,/ Co pod naporem fali drga,/ Podwodny z rykiem wpada prąd/ I dziką pieśń swą gra... Słychać huk bębnów, brzmienia trąb,/ Organów hymny i dźwięk lir:/ To wre i huczy morska głąb,/ Kipiący syczy wir. Ten szum siekących deszczu rózg,/ Ten jęk piskliwych mew,/ Ten wichru świst, ten fali plusk:/ To Oceanid śpiew.