Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-w-zatoce-baja pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka W zatoce Baja text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3325.jpg Autumn light, j-dub1980(THANK YOU FOR 100k+ Views)@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3325 Adam Asnyk W zatoce Baja Cicho płyńmy, jak duchy,/ Białe żagle nawiążmy;/ Toń tak głucha, milcząca,/ Fala o brzeg nie trąca,/ Więc utajmy namiętne wybuchy,/ I wzrok łzawy w ciemności pogrążmy. Dzień już zapadł w otchłanie/ I w posępnej pomroce,/ Jako cienie przelotne/ Pijmy rosy wilgotne,/ Po srebrzystej ślizgając się pianie,/ W tej przeszłością szumiącej zatoce. Tu przed nami się czerni/ Stary cmentarz dziejowy,/ Gdzie ruiny dokoła/ Śpią pod skrzydłem anioła;/ Tu przystaniem grobowców odźwierni/ I pochylim ciężące już głowy. Może echa, co drzemią/ W długim kolumn krużganku,/ I marzenia, co legły,/ Nim swej mety dobiegły,/ Naszem przyjściem zbudzone pod ziemią/ Dopowiedzą historyi poranku. Pośród wonnych jałowców/ Dumające widziadła,/ Szepczą między zwaliska/ Zapomniane nazwiska.../ Pewnie przyjmą gościnnie wędrowców,/ Nad którymi już przeszłość zapadła. W Serapisa kościele/ Złóżmy Lary rodzinne,/ Może z nawy strzaskanej/ Wyjdą słońca kapłany/ Pytać się nas, co robim w popiele?/ I czy słońce nie świeci nam inne? A Kumejska Sybilla/ Skryta w głębi pieczary,/ Nad trójnogiem schylona/ Krzyknie przez sen zdziwiona:/ Czy się zjawił znów jaki Atylla?/ Czy to tylko mordują Cezary?... Przed prostylem Dyana/ Trzyma księżyc nad głową,/ Gdy nas ujrzy, pomyśli,/ Że Niobidy tu przyszli,/ I po łuk swój pobiegnie, zmieszana,/ Tą kamiennej boleści wymową. A pierzchając przez łomy/ W liść rzeźbione akantów,/ Będzie mniemać, że zdala/ Stoi córka Tantala,/ I w nią wlepia swój wzrok nieruchomy,/ Przesłonięty potokiem brylantów. Wróć się blada Hekate!/ Bo ruina się skarży;/ Fryz, odarty z ozdoby/ Patrzy pełen żałoby;/ Nie przyszliśmy po krwi swej zapłatę,/ Ani chcemy zakłócać cmentarzy. Zejdź więc gwiazdo Erebu/ Tulić dalej straszydła;/ Już piekielnych psów wycie/ Głosi nasze przybycie;/ My z własnego wracamy pogrzebu,/ I pod twoje chronimy się skrzydła. Rzuć ostatnie promienie/ Nam na drogę podziemną;/ Może za tem wybrzeżem/ Acheronu, dostrzeżem/ Naszych braci błądzące już cienie/ I żalące się niebu, że ciemno! 1864