Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-w-oczekiwaniu-jutra/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka W oczekiwaniu jutra text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3324.jpg Streaks of Light?, max_trudo@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3324 Adam Asnyk W oczekiwaniu jutra I Są szczęśliwi, co mogą witać jutro świata/ Upojeniem rozkoszy, okrzykiem wesela,/ Pewni, że przyszłość w dary najświętsze bogata, / Anielskim chlebem życia ludy poobdziela. Lecz my, których dzień każdy do ziemi przygniata,/ I głębiej w piersi wbija nóż nieprzyjaciela,/ Nie możemy z ufnością patrzeć w przyszłe lata,/ Ni sławić nowej ery piosenką minstrela. My patrzymy z niewiarą na świetne zdobycze,/ O których upojone dziś narody marzą,/ I nie spieszymy blaski podziwiać zwodnicze, Co krwawemi łunami nasze oczy rażą;/ Lecz ku przeszłości swojej odwróceni twarzą/ Czekamy, co przyniesie jutro tajemnicze... II Dość długo grywaliśmy tu na świata scenie/ Rolę Danaid, smutną robotą zajęci,/ W bezdenną otchłań lejąc krwi swojej strumienie,/ Topiąc w niej wszystkie myśli, uczynki i chęci. Teraz już nam nie wolno po tak strasznej cenie/ Kupować chwili złudzeń, co bezsilnych nęci;/ Dziś nam nie wolno rwać się na oślep w płomienie,/ By dźwięk imienia ludzkiej przekazać pamięci. Dziś naszym obowiązkiem trwać w milczeniu głuchem,/ Z karnością postawionych na czatach żołnierzy,/ Nie zdradzając się żadnym okrzykiem lub ruchem; Dziś tylko wolno naprzód posuwać się duchem,/ I przysposabiać sobie siły zasób świeży,/ Zanim nam Bóg obronę przyszłości powierzy! III Ciężko trwać tak zgnębionym wśród zwycięzców wrzawy,/ Gdy teraźniejszość dalej kroczy wciąż wyniosła;/ Ciężko nie mieć na ziemi dla ducha podstawy,/ I patrzeć, jak nas ludzkość o głowę przerosła. Ciężko w niepewną przyszłość płynąć jak cień krwawy/ Na wrzącej fali zdarzeń bez steru i wiosła,/ Nic nie uronić z skarbca świętości i sławy,/ I czuwać, by nas rozpacz w odmęt nie uniosła. Jednak trzeba zagadkę rozwiązać sfinksową,/ Zgodzić sprzeczne warunki życia, co z zwaliska/ Wschodzi i na dzień jasny przez grób się przeciska; Trzeba z cienia i pleśni dobyć myśl dziejową,/ I ze światem żyjących pojednać na nowo,/ W imię świtu wolności, co dla wszystkich błyska!