Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-w-obiegu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka W obiegu text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3304.jpg Image from page 162 of "The Maule seed book : 1917" (1917), Internet Archive Book Images@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3304 Adam Asnyk W obiegu Ludzkość w swoim obiegu słonecznym/ Miewa także pełne mroku dnie,/ W których prawom podległa odwiecznym,/ Mniejszą siłą żywotności tchnie. Miewa swoją chłód niosącą jesień,/ W której stygnie dawnych uczuć żar,/ Gaśnie płomień namiętnych uniesień/ I swą jasność traci życia dar. Otrząśnięty po ziemi się wala/ Przeszłych dążeń idealny kwiat,/ Rwącej myśli nie przybiera fala/ I lodowych nie przerywa krat. Pierzchły marzeń tęczowe motyle,/ W gajach umilkł wdzięczny przedtem śpiew,/ I nadzieje w pełnej niegdyś sile,/ Jako liście opadają z drzew. Zewsząd słychać skargi rozpaczliwe.../ Zapóźniony dawnych czasów widz/ Mniema, patrząc na zmrożoną niwę,/ Że już na niej nie powstanie nic; Że serc ludzkich nic już nie poruszy,/ Że kwiat uczuć ani myśli kłos/ Nie wystrzeli z głębi ludzkiej duszy/ I nie zabrzmi świeżej pieśni głos; Że nie będzie już światła, ni ciepła/ I zagaśnie nawet święty Znicz,/ I że ludzkość, co w mrokach oślepła,/ W ludożerców zamieni się dzicz. Lecz gdy właśnie najwięcej się szerzą/ Smutne wróżby, niewiadomo skąd,/ W skrzepłe serca niesie wiosnę świeżą/ Niewidzialny a cieplejszy prąd. Myśl ożywcza nagle znów wystrzeli,/ Jak nieznany pojawi się bóg,/ I odnajdzie namiętnych czcicieli,/ Szukających nowych życia dróg. Znowu zapał pierś ludzkości grzeje,/ Znowu jasność opromienia świat,/ Nieśmiertelne znów wschodzą nadzieje/ I zakwita ideału kwiat! I pieśń świeża dźwięczy znów i rośnie,/ Odnajduje utraconą moc,/ Głosząc sercom bijącym radośnie,/ Że już przeszła smutnej zimy noc.