Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-w-albumie-dla-zagrzebia/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka W albumie dla Zagrzebia text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3298.jpg Image from page 299 of "The German sectarians of Pennsylvania : a critical and legendary history of the Ephrata Cloister and the Dunkers" (1899), Internet Archive Book Images@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3298 Adam Asnyk W albumie dla Zagrzebia Poprawiono błąd źródła: nad -> I nad. Niegdyś, niegdyś z pod Wawelu/ Młódź rycerska biegła w zbroi,/ Do jasnego biegła celu,/ Nadstawiając piersi swojej. Przy zakonie stojąc twardo,/ I przy prawie swem człowieczem,/ Z męską śmierci szła pogardą/ Chrześcijaństwa bronić mieczem; I w orężnej świata dobie,/ W której wszystko krwią się płaci/ Wywalczała chwałę sobie,/ A ochronę słabszej braci. Ten rycerskiej dzień wysługi/ Już się skończył, już obrońce/ Na spoczynek poszli długi,/ I nad niemi zaszło słońce. Przeszłość cała, jasna żywa,/ Zatonęła w nocną ciszę,/ Lecz w podziemiach, gdzie spoczywa/ Młode dziecię znów kołysze. I choć jeszcze chmurno, mroczno,/ Już się sercem budzą młodzi,/ Czuć już jasność niewidoczną,/ Czuć, że nowy dzień nadchodzi. Dzień nadchodzi, w którym ludy/ Rozdzielone krwią przelaną,/ Nienawiścią zbrojne wprzódy,/ Do bratniego koła staną. I na gruzach krwawej pychy,/ I plemiennych walk szaleństwa,/ Wzniosą w niebo ołtarz cichy/ Zwycięskiego człowieczeństwa. W tym dniu nową zbroję włożym,/ I na serca walczyć będziem,/ I miłości duchem bożym/ Świat ogarniem i zdobędziem. Dziś już z pierwszym świtu brzaskiem/ Wyciągamy do was ręce,/ Słowem, pieśnią i obrazkiem,/ Składać dary pacholęce. Wyczekując końca nocy/ Do jasnego dążym celu,/ I niesiemy dar sierocy/ Pacholęta z pod Wawelu.