Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-upomnienie/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Upomnienie text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3313.jpg Lighthouse - Dover, EZTD@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3313 Adam Asnyk Upomnienie Nie potrącajcie nieudolną ręką/ Tej struny, która niegdyś w mistrzów dłoni/ Brzmiała Ojczyzny miłością i męką;/ Nie przedrzeźniajcie pieśni, którą oni/ Na skrzydłach swoich wznieśli w toń błękitną,/ By Polsce jasną świeciła jutrzenką;/ Nie dotykajcie tych snów pełnych woni,/ Co ponad światem nieśmiertelne kwitną,/ Bo wasza skarga bezsilna, żebracza,/ Dawnej narodu wielkości uwłacza. Niechaj spoczywa lepiej nieruchomie/ Ten bohaterski dźwięk ojczystej lutni,/ Niżby miał maleć wraz z ludźmi w pogromie,/ I zejść do próżnych lamentów lub kłótni;/ Niech lepiej w przeszłej swej potędze drzemie,/ Gdy mu nie pora błysnąć na wyłomie,/ Niżbyśmy mieli dziś nędzarze smutni/ W niesfornym zgiełku ściągnąć go na ziemię,/ I święte naszej Ojczyzny nazwisko/ Wydać na wzgardę, lub na pośmiewisko. Prawdziwa miłość w głębi tajemniczej/ Ukrywa przedmiot czci swej i kochania,/ I wielka boleść ma swój wstyd dziewiczy,/ Który ją całą milczeniem osłania;/ Ona nie żebrze o litość dla siebie,/ Ani na ludzkie pociechy nie liczy,/ Lecz tylko w męstwo zbroi się wytrwania.../ A gdy wybuchnie głosem, to po niebie/ Pieśń jej przeleci dumna, nieskalana,/ Jak krzyk rwącego łańcuchy Tytana. Taki krzyk tylko, co wstrząsa wśród nocy/ Uśpione ludów sumienia, przystoi/ Naszej męczarni, nie zaś płacz sierocy,/ Nie jęk żałosny, którym wróg się poi./ Więc dziś odarci z swego majestatu,/ I pozbawieni tej natchnionej mocy,/ Co stąpać może w pieśni, jakby w zbroi,/ Nie dajmy z łez swych widowiska światu!/ Niech serce, milcząc, wzgardę przeciwstawia/ Wszystkim sprzedajnym czcicielom bezprawia. Czekajmy! walka jeszcze nieskończona.../ Nie tryumfuje przemoc, choć zwycięża,/ Bo zbrodnia karmi potomstwo u łona./ Co przeciw matce dobędzie oręża./ Próżno szalona pycha podkopuje/ Boski porządek świata, pogwałcona/ Moralność mści się... a ma żądło węża.../ Kto na nią rękę podniósł, spiorunuje,/ Spychając całe ludy i królestwa/ W otchłań upadku, nędzy i nicestwa.