Asnyk, Adam 2014-07-09 1968 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-toast-w-poznaniu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Adam Asnyk zm. 1897 Adam Asnyk, Pisma, tom III, wydanie nowe zupełne, w układzie i z objaśnieniami F. Hoesicka, nakładem Księgarni F. Hoesicka, Warszawa 1924. http://pl.wikisource.org/wiki/Pisma_T._III_%28Adam_Asnyk%29/ Wiersz Pozytywizm Liryka Toast w Poznaniu text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3312.jpg Pinhole: Clock, Matt Callow@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3312 Adam Asnyk Toast w Poznaniu Chwilę tylko w braterskim złączeni uścisku/ Spoczęliśmy na sercach wielkopolskiej braci;/ Ale dosyć nam było przelotnego błysku,/ By ten węzeł jedności, co nigdy nie traci/ Swojej mocy pomimo nieszczęść i rozdziałów,/ Wzmocnić teraz uczczeniem wspólnych ideałów. Dosyć było nieznanej dotychczas rodzinie,/ Połączyć swoje dłonie i z oczu wyczytać/ Tajemnicę braterstwa, co z serc w serca płynie,/ By się o nie nie troszczyć i o nic nie pytać,/ Ale wszystko odgadnąć z pierwszego wejrzenia,/ I łzami wypowiedzieć dzieje pokolenia. Zdawało się na chwilę: że to cud prawdziwy!/ Że jasna przeszłość z grobu wiekowego wstała,/ I przyszła błogosławić naród wiecznie żywy/ W garstce, co się nad Warty brzegami spotkała,/ I że królewskie cienie śpiących tutaj Piastów,/ Słuchały rozjaśnione wzniesionych toastów! I chociaż to sen tylko, żeśmy połączeni,/ Choć ta mara całości wraz z rozstaniem pryska,/ Jednak dla ducha niema granic i przestrzeni/ I miłość do jednego skupi nas ogniska,/ Gdzie przechowując skrzętnie cnót ojczystych zaród,/ Nie zapomnim: że jeden stanowimy naród. Połączyła nas dziwna braterstwa potęga!/ Której z naszego łona przemoc nie wydarła:/ Dziś widzim, jak daleko poza grób swój sięga,/ Więc choć nam powiadają: «Ta ziemia umarła»,/ To my, czując, jak polska wydziera się dusza,/ Wołamy jednomyślnie: «Jednak się porusza». Ta myśl, którą wynosim z naszego spotkania,/ Ta wiara w polskie serca, której nic nie zmieni,/ Niechaj będzie zarazem słowem pożegnania/ Od tych, co Was kochają, jak bracia rodzeni,/ I w ostatnim uścisku, w cichej łez wymowie,/ Wznoszą po raz ostatni: Wielkopolski zdrowie!